Blik

Blikken auto -Tin Toy

Een rode Mercedes met een meneer die stuurt en een mevrouw als passagier. Het ziet er ontspannen uit, ze hebben wat te lachen. Meneer heeft zijn jas aan, de hoed en sjaal liggen op de hoedenplank. Is het ritje te kort om de jas uit te doen? De inzittenden en de auto zijn geschilderd en daarna gedrukt op een plaat blik. Daarna in de vorm gevouwen, het omgevouwen randje langs de carrosserie is net zichtbaar. Er is geen merk te vinden. Blikken speelgoed is onze wereld in miniatuur. Klein roept al snel vertedering op. Blikken speelgoed speelt een beetje vals met het perspectief. In één voorwerp zitten verschillende gezichtspunten. Hoe zit het met mevrouw; draait ze haar hoofd opzij of blijft ze vooruitkijken? Waar rijden ze heen? Het lijken geen forenzen, eerder zondagsrijders op weg naar een locatie voor bermtoerisme.

Er was een tijd dat ik nog geen rijbewijs had. Gek genoeg stond er toen wel al een auto op mijn naam en dat kwam omdat ik met iemand samenleefde die vanwege zijn buitenlandse paspoort geen Nederlandse auto kon verzekeren. En wel een rijbewijs had. Maar samen kwamen we er wel uit.

Al reed ik geen auto, toch koos ik – door ambitie gedreven – voor een baantje honderd km verderop. Mijn baas, sociaal en zuinig als hij was, zocht in het eigen personeelsbestand naar een mogelijkheid om te carpoolen. Hij was zijn tijd ver vooruit. Ik zie nu nog zoveel mensen alleen in de auto zitten. En ze gaan allemaal dezelfde kant op.

Op initiatief van de baas reden we dus gedurende enkele jaren heen en weer met drie lokale ambitieuze collega’s, die het ook verderop gingen zoeken. In het holst van de nacht vertrokken we naar Amsterdam om de files voor te zijn. Ik zat achterin en vond de eindeloze herhaling fascinerend en beklemmend tegelijk. En altijd TOTO in de cd-speler. Heen en terug, alleen maar TOTO. Rosanna… Meet you all the way, meet you all the way, meet you all the way, meet you all the way, Rosanna, yeah.
Waar moet je het over hebben als het lot je iedere dag in een kleine cabine samenbrengt? Met die verdomde Toto op de achtergrond. Wanneer alle sociaal wenselijke onderwerpen al zijn aangeraakt. Gaan we het dan toch weer over zelfgemaakte kippensoep hebben?
Ik had voor de autorit al op de fiets gezeten en was vervolgens met de trein naar een plaats verderop gereden waar de carpoolers verzamelden. Het voordeel van midden in de nacht vertrekken was dat we vroeg in de middag weer naar huis reden, zodat we de avondfiles voor waren. Natuurlijk reed Rosanna ook weer mee.

In het vrije weekend een lekker stukkie zondagsrijden ter ontspanning zat er niet in. Zodra ik op vrijdagmiddag thuis kwam en écht even op de bank moest liggen viel ik in slaap. In de nacht van zondag op maandag werd ik net op tijd weer wakker om op de fiets te springen. En dan begon het hele werkweekriedeltje weer opnieuw. Natuurlijk vond ik daar verderop ook uiteindelijk niet wat ik zocht. Werk moet voor brood op de plank en huur maar verder is het een aaneenschakeling van menselijk geploeter en gaat er een hoop mis. Maar goed, ik kon op een gegeven moment weer vrolijk uitstappen. Rosanna naneuriënd begon ik aan een nieuw avontuur. Je werkende bestaan is toch net een roadtrip?

Inmiddels rijd ik al jaren zelf. Maar soms ben ik nog bijrijder, dan heb ik er plezier in naar het omringende verkeer te kijken. Je kunt het zien als modern bermtoerisme. In een file gebruik ik de traagheid om passagiers en omstandigheden te observeren. Hoeveel mensen reizen samen in dit voertuig en wat is de onderliggende relatie? Waar komen ze vandaan? Waar gaan ze naar toe? Ik zie rokers in hun eigen laaghangende mist onvermoeid doorstomen. Of pubers, hangend op de achterbank, afgesloten van reisgenoten door heilige koptelefoons. Kijken ze de hele reis verveeld naar buiten? Wat als ze zojuist hun eerste liefde achterlieten?
De mevrouw van een yogaschool in Flensburg passeren we terwijl zij doortastend in haar neus peutert. Betrapt kijkt ze opzij, ze voelt dat ze bekeken wordt. Haar vinger blijft roerloos steken terwijl wij elkaar recht in de ogen kijken. In een fractie van een seconde besluit ik dat geen emotie tonen het beste is. Mijn sporen van amusement zouden haar reactie kunnen beïnvloeden. De gewaarwording van het verlies van anonimiteit is wonderschoon, daar wil ik niets aan toevoegen. Met grote letters staat de naam van de yogaschool op haar autodeur. Oei, kan ik de combinatie Flensburgse yoga en neuspeuteren weerstaan? Ik wil haar geen neusfrutjes onder yogamatten laten smeren terwijl haar cursisten met gesloten ogen focussen op het universum en zichzelf. Het is daarvoor te vrolijk. Het is zo menselijk.
Stiekem hoopte ik wel dat ze het lef had om het raampje open te draaien en het neusfrutje met haar wijsvinger in mijn richting te schieten.

Maar daarvoor zat zij helaas in het verkeerde perspectief.

Schrijf een reactie

*