Lekker doordraven

Terracotta paardje & kunstbeen met tuttenbellen-hak

Een terracotta veulen zonder linker achterbeentje. Wat doen filantropische dames daarmee? Zien ze nog een mogelijkheid om deze kreupele te slijten, op de liefdadigheidsrommelmarkt buiten op het plein voor de kerk? Of gaat het arme wezen linea recta de vuilnisbak in? Laat ik nou net toevallig op dat pleintje staan op het moment dat ze het beestje een tweede leven gunnen.
De houding van het paardje is natuurgetrouw, zo zien we ze ook in de wei: het staartje dartel omhoog en het hoofd nieuwsgierig een beetje opzij gedraaid. Maar zonder dat achterbeen gaat ‘m dat niet worden.
Gelukkig is er een pragmatische oplossing. Mijn verzameling keramieken ledematen uit het rariteitenkabinet komt van pas. Ik zal dit paardje van een prothese voorzien. Een beentje met tuttenbellen-hak, dat dan weer wel. Het vraagt om aanpassingsvermogen, het is tenslotte geen paardenbeen. Misschien is het afscheid van zijn been zo toch wat beter te dragen en krijgt hij weer wat zin, met een beetje hulp van buitenaf.

Afscheid nemen hoort bij het leven. Het kan existentieel pijnlijk zijn. Afscheid van mensen die je liefhad, van onvervulde wensen, van mogelijkheden en van dromen die je niet hebt kunnen vervullen. Het raakt je tot in je diepste vezels. Verdriet kun je fysiek ervaren. Het voelt leeg en tegelijkertijd neemt het ergens in je lichaam de vorm van een loodzware massa aan. Een massa die voorlopig niet van plan lijkt mee te deinen.
Soms zorgt afscheid nemen voor een nieuw begin. Zodra er een dierbaar iemand wegvalt worden kaarten opnieuw geschud. We krijgen een andere rol in het geheel en moeten, naast van de dierbare, ook afscheid nemen van onszelf. Diegene die we waren voor het verlies zijn we niet meer. Soms zijn zaken onomkeerbaar. Dan lijden we daadwerkelijk verlies en is er voor altijd iets veranderd. Dat vraagt om aanpassing en verantwoordelijkheid.

Enkel de levende zelf kan benoemen wat de zin van zijn leven is. Heel elementair gezien is er geen zin. Je bent alleen in jouw zoektocht naar de zin. Dat geeft vrijheid, maar ook verantwoordelijkheid. Je hebt de keuze om er zelf zin aan te geven. Het is een groot voordeel als je daar zin in hebt. De zin is particulier, toch zullen anderen zich soms kunnen herkennen in jouw zin.

Als de omstandigheden van het leven veranderen verandert de zin. Het is een reis. En het is mooi als je dat inziet en die tocht belangrijk vindt. Want niet alles is controleerbaar of maakbaar. Als we kunnen meedeinen ontstaat er ruimte. Mensen die je vrij laten om zelf te ontdekken zou je dankbaar moeten zijn. Juist die ruimte helpt je verder, richting jouw zin. Geloof in jezelf is daarbij je belangrijkste bagage. Het is het enige waar je invloed op hebt, het enige waar jij over kunt beslissen. Het is waar je steeds afscheid van kan nemen én waar je nieuw leven in kan blazen. Alleen jij en niemand anders. Wat je moet beschermen en niemand mag laten afbreken.

Dat vraagt verantwoordelijkheid.
En geeft vrijheid.
Dan kun je net als het veulen, ondanks verlies, lekker doordraven. Met een beetje hulp van buitenaf.