#EENLEVENINOBJECTEN – episode 3

Aan de hand van gevonden kringloopobjecten brengt Mevrouw R. een leven in beeld. Het project groeit onder haar vingers. Het is vooraf niet uitgewerkt, het is als het echte leven een avontuur. Het begint gewoon met een idee…

VAN NUL TOT EEN JAAR
Speelgoedkinderwagens van blik en hout

OUDE SPEELGOEDKINDERWAGENS VAN BLIK EN HOUT

materiaal: blik, ca. 1930- 1935, fabrikant onbekend
formaat ca. 15 x 6 cm
houten kinderwagens, diverse modellen en kleuren ca. 1950 -1965
formaten ca. 2 à 3 cm
alles afkomstig uit particuliere erfenis

Overal kinderwagens, ineens zie je overal kinderwagens. Een mens ziet altijd wat hij zelf wil zien. In de kinderwagen, onder een lekker warm dekentje, de nog hulpeloze wurm die zelf nergens heen kan en die we voortduwen.
Hoe klein het kind ook is, het gaat binnenkort de kracht van de lach ontdekken. Misschien wel ons krachtigste wapen. Want nieuwsgierige mensen die, vanuit de perceptie van het kind, hun grote kop in de wagen proppen zien die lieve lachende baby en smelten subiet. Het enige wat ze kunnen doen is ontwapenend teruglachen. 
Wie leert zijn kind dat lachen een sterk wapen is? En nu ik toch bezig ben: wie leert zijn kind hoe je alleen kunt zijn? Alleen zijn met je eigen gedachten, zodat je leert dat het iets heel anders is dan eenzaam zijn. 

Je levensweg begint terwijl je wordt voortgeduwd. Grappig genoeg volgt er een lange periode waarin je gaat trekken aan anderen of mensen aan jou trekken. Collega’s, studenten, familie en potentiële liefdespartners. Aan het eind van de levensweg wordt je dan misschien weer voortgeduwd omdat jezelf slecht ter been bent geworden.
We duwen en trekken dus heel wat af in ons leven.

Kinderen kopiëren het gedrag van de mensen om hun heen. Zodat je kunt doen alsof je met je jongere zusje een wandelingetje maakt.

Mijn ouders, allebei kind tijdens WO2, zijn opgegroeid zonder eigen speelgoed. Er werd wel iets zelfgemaakt maar het bleef erg beperkt. Zelfs op latere leeftijd konden ze het verlangen van het speelgoedloze kind dat ze ooit waren nog goed voelen. Maar daar hadden ze als kind nog geen benul van.

Je weet nooit wat iemand meeneemt uit zijn jeugd, voor de rest van zijn leven. Al doe je als ouder nog zo je best.
En precies daarom hebben we lesjes in lachen en alleen-zijn hard nodig.