Iemand die ik vaag ken
waarbij ik, je begrijpt dat wel,
in feite niet zo goed weet
wat hij nou precies doet
nou ja, je ziet wel iets
hij jaagt interessante rollen na,
vanwege dat verlangen,
iemand anders te worden
ja, gewoon, een jongen van hier,
hij lijkt op iemand in mijn krant vandaag
terwijl men in 1990, in Berlijn
het Stasi kantoor bestormt,
om zichzelf opnieuw uit te vinden,
zien deze dubbelgangers het levenslicht,
worden hun navelstrengen doorgeknipt
gewoon, twee jongens die,
zich ontpoppen tot ontwerpers,
hun leven vormgeven,
proberen vooruit te zien
op wat uit de wachtkamer
van de evolutie tevoorschijn zal komen
zo op het oog, toch helemaal niks geks mee aan de hand?
als broers elkaar groetend,
in dezelfde buurt wonend,
samen lachend op feesten,
vergeet het, ze weten niks van elkaar.
hemelsbreed 1678 km ertussen,
een ondoenlijke kloof van verschillen
bij de een vallen bommen,
schieten soldaten
het dagelijks leven plat,
zijn de regels
van een normaal bestaan nutteloos,
schuilen mensen in duisternis
terwijl de dood woekert
als je daar doodgaat,
wordt je hopelijk begraven
door mensen om je heen,
of je ze nu kent of niet
in het gemeentelijk plantsoen,
of hun eigen tuin,
net wat maar voorhanden is
terwijl de andere hier,
en misschien ligt dat echt aan mij,
zich vooral druk maakt over zijn imago,
zijn klusjes klaart
met minimale inspanning,
denk ik aan hun afwijkende overeenkomstige genen
de verlegen man, verderop,
vervormd tot een koelbloedige vechter,
om te verdedigen waar oma al woonde,
zonder aan morgen te denken,
omdat de dood iedere dag komt aangemarcheerd
de ander hier
tenminste zoals ik hem zie,
begrijpt maar half
wat zijn vrijheid betekent,
weet niet
hoe we in de wereld
met draden aan elkaar verbonden zijn
gewoon een jongeman van hier
die ander, daarginds,
sneuvelt, 33 jaar jong,
razendsnel waren zijn lichaam en geest
in de voorbije jaren gemuteerd
zou hij, die van hier,
ook iemand kunnen begraven,
in het gemeentelijk plantsoen
of in zijn eigen tuin,
net wat maar voorhanden is?