Aan de hand van gevonden kringloopobjecten brengt Mevrouw R. een leven in beeld. Het project groeit onder haar vingers. Het is vooraf niet uitgewerkt, het is als het echte leven een avontuur. Het begint gewoon met een idee…
Twee tot drie jaar: Drie paar eerste kinderschoentjes
Witte schoenen – wit leer met gaatjesdecoratie, stiksels en gouden gespjes binnenkant leer
Merk: Stephan Made in Italy
Ca. 1965
Gevonden op rommelmarkt in Utrecht, wijk Ondiep
Prijs € 7,50
Lichtbruine veterschoenen – bruin leer, binnen gevoerd met leer en afgezet met donkerbruin bandje
Merk: Renata
Ca. 1965
Gevonden in kringloopwinkel RataPlan
Prijs € 7,00
Donkerbruine schoentjes – gevoerd met leer gevoerd en pluche langs enkelrand
Merk Marina
Ca. 1967-1968
Privé-collectie verkering Mevrouw R.
Je allereerste echte kinderschoentjes zijn magisch. Door veel vallen en opstaan heb je geleerd om weg te lopen, zelf iets te kunnen pakken, te springen, te hurken en te dansen. Je weet inmiddels hoe te stampvoeten of zachtjes op je tenen te lopen. Je kunt rennen en tegen een bal schoppen. Je bent met blauwe plekken, builen en butsen tegen de randen van nieuwe avonturen aangelopen.
De witte schoentjes vond ik jaren geleden en ik kon ze niet weerstaan. Ik smolt van zoveel keurigheid. Het witte leer, het sier-perforatierandje en het gespje met de bolletjes erop maakte het alleen maar erger. Tuttigheid van deze orde verdient eeuwigdurende propaganda.
Toen ik onderop keek zag ik spiksplinternieuwe zolen. Een klein donker hakje op het lichtbruine leer. Ik wenste het meisje heen en weer lopend op het tuinpad, met klakkende hakjes, alsof ze een koket dametje was. Ik was geraakt en vroeg mij af wat er gebeurd kon zijn.
Met de eerste echte schoentjes aan de voeten loop je naar het park om de eendjes te voeren. Wandel je voor het eerst zelf samen met oma naar de groenteboer. En als jullie terugkomen sta je trots op één schoen en roept hard: ‘Kijk eens mama, wat ik al kan.’ Iedere wandeling treuzel je en sta eindeloos stil bij alles wat je aandacht trekt. Liepen wij, in onze grote-mensen-schoenen, nog maar met dezelfde verwondering over straat.
Jouw eerst gedragen schoentjes koesteren we omdat ze zo klein en aandoenlijk zijn. In de barstjes van het leer, aan de gebruikssporen op de neus van de schoen kleven jouw eerste stappen in de wereld, In jouw schoentjes zien we je ontroerende eerste jaren terug. Die bewaren we, voor onszelf maar ook voor het nageslacht.
Misschien nam ik ze daarom mee, deze eenzame oude schoenen. Zodat ze weer gekoesterd worden.