In winkels effect sorteren: Bedrijfsartist-in-residence

Fragment Boffie kwartet ca. 1935 en mijn vader’s transportauto voor limonadekratjes

Dit is een tweede artikel in de serie bedrijfsartist-in-residence. Het eerste leest u hier.
In onderstaand artikel schets ik een beeld hoe Mevrouw R. als bedrijfsartist-in-residence in een winkel zoals Lidl, Zeeman of Action naar de presentatie en opbouw van het assortiment zou kijken.

In winkels effect sorteren

Het moment waarop ik niet meer zonder leesbril de deur uit kon ligt ver achter mij. Zonder bril kan ik de menukaart van het restaurant niet lezen, heb ik geen idee welke product ik moet kiezen omdat er te kleine lettertjes op de verpakking staan. Ik kan alleen nog mét bril appjes versturen naar collega’s.

Soms pak ik in een winkel mijn telefoon en maak een foto van een verpakking. Als ik die uitvergroot kan ik toch de ingrediëntenlijst lezen. In slechte gevallen – een te volle dag of gewoon onoplettendheid – neem ik daar de tijd niet voor en word thuis wanneer ik de tas uitpak, mét leesbril, boos op mijzelf. Toch een verkeerde keuze. Ik wil geen sperziebonen eten uit Senegal, geen blauwe bessen uit Chili in de kwark.

Het vergeten van mijn bril maakt echter iets anders duidelijk: ik word mij bewust van keuzes in een aankoopproces, die toen ik nog kon lezen zonder bril vanzelf plaatsvonden.

Toen kwam Corona met alle gevolgen van dien. We werden ons bewust van gedeelde verantwoordelijkheden en deden een beroep op elkaar. We vroegen ons af of we voorheen wel goed bezig waren. Kunnen we zo doorgaan? Moeten we niet op vele fronten schoner en eerlijker worden? Moeten we nu door deze uitzonderlijke situatie niet de kansen grijpen en dingen anders gaan organiseren? Vinden we dat prijs in onze keuzes leidend moet zijn? Of worden andere waarden belangrijker? Zoals meer lokaal produceren en afnemen.

Iedereen maakt aankoopkeuzes op basis van persoonlijke mogelijkheden, die zijn niet voor iedereen hetzelfde. Maar binnen onze mogelijkheden hebben we allemaal verantwoordelijkheid hoe we de wereld nalaten aan de volgende generatie.

Winkels zoeken allemaal naarstig naar hun bestaansrecht. Dat was al voordat Corona roet in het eten gooide en heeft met verschillende factoren en omstandigheden te maken. Producten worden traditiegetrouw in winkels gepresenteerd in zogenaamde sorteeringangen. Die zijn gebaseerd op wensen en behoeften van consumenten. Voorbeelden van sorteeringangen zijn gebruiksmoment, soort product, kleur, seizoen, materiaal, enzovoort. Maar behoeften en wensen veranderen.

Ik wil een nieuwe sorteeringang introduceren. Producten in winkels zouden duidelijk geafficheerd kunnen worden ingedeeld naar mate van duurzaamheid. Producten met de minste aanslag op mens en milieu liggen bij elkaar, producten die een fikse aanslag leveren liggen op een andere plek. Mijn idee is simpel, al snap ik best dat de uitwerking om uitvoerig onderzoek vraagt.

In een aankoopproces heb je te maken met drie partijen: producenten, winkels en consumenten. Als producenten eerlijk zijn over het hele productieproces kunnen winkels hun goederen presenteren op duurzaamheidsvolgorde. Consumenten zien dan in één oogopslag welk product het beste past bij hun situatie.

Het laat producenten en inkopers nadenken over verbeteringen in productieproces en assortimentsopbouw. Misschien gaan winkels zich specialiseren in bepaalde productgroepen en is het straks zo dat niet alles op één plek te koop is.

Het zou uiteindelijk ervoor kunnen zorgen dat duurzaamheid echt het uitgangspunt wordt in plaats van een keuze.
Dan kunnen we weer terug naar die goede oude tijd. Met die nostalgische manieren van presenteren. Op seizoen, op kleur, en zelfs weer op prijs, omdat ieder product natuurlijk duurzaam is.

Meepraten? Of in uw organisatie een bedrijfsartist-in-residence op locatie? mail@mevrouw-r.nl