Schenken en pronken

Schenken en pronken - Cork head porcelainIn een vitrinekast ligt een porseleinen meisjeshoofd scheef gezakt in de hoek. De spektakel-stukken uit het winkelassortiment liggen in deze vitrine. Het hoofdje zit bovenop een kurk. Ze lijkt een kind van Heidi’s vader en Betty Boop. Aandoenlijke dikke wangen liggen in het gezicht. Het haar is gekruld rondom het hoofd en in de nek vastgezet. Het traditionele hoedje staat scheef op haar hoofd. Je zou het modegevoelig kunnen noemen. De ogen, bepalend voor haar uitdrukking zijn simpel van vorm.
Haar nek is lang en omsloten door een holle kurk. De kurk zit op de fles en via het oranje pluimpje op de hoed kan de drank in een glas geschonken worden. Achterin de nek is nog een klein luchtgaatje.

Aan het kapsel en de ogen te zien schat ik haar zeker 85 jaar oud. Een zedig kraagje. Maar dat is slechts schijn. Kijk maar, ze heeft een ondeugende oogopslag.
De verkoper houdt zijn praatje; heel oud… heel goede conditie… en zo zie je ze maar weinig. We hebben op internet gekeken wat ze er daar voor vragen en we zitten er net onder. Ach ja, good-old google blijkt een ware raadgever bij rariteiten. Het doet mij niks, ik was toch al verkocht. Ik ging voor een verjaardagsfles maar kwam terug met dit hoofdje. Voor op die fles…

Vijfentachtig jaar geleden? Toen kwam je jezelf, of je hoofd, vooral in spiegel en in de etalageruit tegen. Fotografie was niet voor iedereen weggelegd. Je zelfbeeld was gebaseerd op een tijdelijke weerspiegeling. Je kon toch moeilijk de hele tijd voor een spiegel blijven staan? Nu, dankzij techniek en sociale media, kunnen we onszelf continu vastleggen en etaleren in iedere gewenste vorm. En iedereen kijkt mee. Wat doet dat met je zelfbeeld?

Dit kopje is een gadget uit vervlogen tijden. Het hoofd als kers op de taart. Wanneer vrienden thuis ontvangen werden werd de drank spectaculair geschonken vanuit de pluim op de hoed. De oh’s en ah’s sloegen je om de oren. De eigenaar kon schenken en pronken tegelijk. Het hoofdje zo lief, je bleef maar naar die fles grijpen. Als je het breed kon laten hangen stond het hele buffetkastje thuis vol met flessen drank en stopkurken met allerlei hoofdjes. Deze is vast als souvenir meegenomen van een reisje door Alpenland.

Het is een kleine gadget, bedoeld om te imponeren. En daarmee is het allemaal begonnen. Imponeren met steeds weer nieuwe gadgets. Dat ging jaren door. En toen hadden we een milieuramp.
Op het voorhoofd zit een veeg. Een groene veeg, waar de schilder even bibberde. Waarom zou het er niet direct af zijn gehaald? Of is dat muggenziften en is die handmade klodder hartstikke leuk?
Het is een kindvrouwtje, toendertijd gezien als aantrekkelijk. Nou, dat past nu niet meer. Met al dat herschrijven van de geschiedenis kunnen we die van de vrouwen ook direct aanpakken, want reken maar dat daar een hoop niet door de beugel kan.

Hierbij blaas ik deze oude gadget wat nieuw leven in. Roep haar uit tot duckface avant la lettre. Met een zuinig mondje, het is allemaal immers al erg genoeg, pak ik de fles en schenk mijzelf nog maar een glaasje in.