De kist en de sloddervos

SKRZYNIA KRAKOWSKA Z CHOLERZYNA

Een houten kist, handbeschilderd met folkloristische patronen. Met een snik zie ik dat het deksel bekrast is. Jammer, want het is goed geschilderd in fijne kleuren. Pools vakwerk! Onderop de kist staat met balpen geschreven SKRZYNIA KRAKOWSKA Z CHOLERZYNA, oftewel een Krakowse kist uit Cholerzyn.

Ik ben dol op kisten, bakken en ander opbergspul. Handig voor al mijn rariteiten. En als die kist folkloristisch staat te wezen dan smelt mijn hartje en trek ik stante pede de portemonnee. De kist staat op een plaatselijke rommelmarkt, waar de dame van liefdadigheid jammert dat al velen naar haar kist keken, maar niet kochten. Terwijl ik haar troost besluit ik dan maar met de kist aan de haal te gaan.

Als sloddervos hoef ik niet te rekenen op fans. Ook maatschappelijk gezien heb ik geen voorsprong. Niemand zit te wachten op een rommelkont. Men kent de voordelen van aangename rommeligheid niet: een stapeltje boeken hier en wat zijn dat toch leuke stofjes daar. De verrassing van het onverwachte herkenbaar in een rommelig huis. En zo gezellig! Maar toch, liever ziet men de boel opgeruimd. Dus roept men elkaar na: Al die overbodige spullen, weg ermee! Strak en goed georganiseerd is het streven. Waarom eigenlijk?

Zijn we bang in chaos overzicht te verliezen? Is er daarom zoveel werk voor opruim-goeroes? En vinden daarom al hun boeken, tv-programma’s en dergelijke zoveel aftrek? Het is een grappig verschijnsel dat door ons collectief probleem – te veel rommel – coachpraktijken opgericht worden om andermans rommel op te ruimen. Met een vreemde voor je kast staan en hardop roepen: “Does it sparkle joy?”, veel gekker kan de wereld toch niet worden?

In een sterk geïndividualiseerde wereld zoeken we steeds vaker naar hulp. Naar iemand die vertelt hoe het moet. Op welk vlak dan ook. Waren vóór het coachtijdperk de adviezen gratis van bemoeizuchtige schoonmoeders, belerende chefs en opdringerige buurvrouwen, tegenwoordig zijn ze duurbetaald en is de schoonmoeder vermomd als inspirator en houdt kantoor.

Als je al je overbodige inboedel wegbrengt verplaats je het probleem. Je brengt je troep ergens anders heen, dan zitten ze er daar mee. Je bergt het op in andermans laatje. Lekker is dat. De sloddervos stopt het daarentegen in zijn eigen laatjes, bakjes of kisten. Wegbrengen past wel beter in ons tijdsbeeld. Je hebt de maatschappelijke wind mee, zeg maar.

Als sloddervos sta je alleen op de barricaden; tegenstanders maken dankbaar gebruik van trendy voorgesneden koek en alom geïmiteerde kreten. De sloddervos moet het allemaal maar zelf uitzoeken, want er is geen collectief.

Toch wil ik een lans breken voor de sloddervos. In een tijd van ontspullen en consuminderen mogen we de creatieve kracht van de sloddervos niet uit het oog verliezen. Mijn meest actuele leven vind je terug in mijn nieuwste stapeltjes. Stapeltje werk, stapeltje nog te lezen artikelen, stapeltje administratie enzovoort.
Actueel ligt bovenop de stapel. Langzaam verdwijnt actueel naar beneden of organisch van het toneel. Dan is er geen prioriteit meer. Ik orden eenvoudig mijn leven. Anderen noemen dat slodder.

Wat moet je ermee, zucht de opruimer. De sloddervos ziet juist mogelijkheden. Daar ga ik iets mee doen. En dus prop ik die folkloristische kist van de rommelmarkt zo in mijn autootje. Voor dat plan. Ooit.

Vanuit mijn zelfgebouwde ideeën-landschap vol actuele stapeltjes en kisten wil ik u bedanken voor alweer een jaartje verbondenheid. Ik wens u fijne feestdagen en een prachtig begin van 2020. En hopelijk tot volgend jaar.

Schrijf een reactie

*