Tafelkleedjes in het klaslokaal


Een lijst met daarin een foto. Achterop een sticker van Kunsthandel en Lijstenfabriek G. J. Stegeman. Overtoom 163, doorgestreept en met potlood 72 erbij geschreven, te Amsterdam.

Negen meisjes in een klasje. Een schooljuf staand naast een tafeltje. Gekleed in een jurk met een witte sierbies, schuin over het lichaam, tot onder de heup. Waarschijnlijk eind jaren twintig, aan dit kledingstuk te zien.

De andere juf zit aan een klein tafeltje op een podium. Over haar bureautje een tafelkleedje. Nooit aan gedacht. Tafelkleedje in de klas. Mooi schuin eroverheen want het kleedje is iets te klein. Op de hoek een plantje, als onderzetter een nutteloos schoteltje van een gebroken kopje. De handen zedelijk gevouwen, rustend op tafel.

Een kast in de klas, met een kleine verzameling potjes en kannetjes. Let op de geniale willekeur waarmee deze decoratie is neergezet. Het verste vaasje: iets met een plantje. Op de andere hoek een gieter.

Nog een tafeltje. Ook weer een kleedje. En wat bloemen in een vaas. Heeft u in de klas echte bloemen gehad? Ook nooit aan gedacht. Ik zal mijn directeur eens bellen.

Als er echte bloemen in de klas hebben gestaan, waar stonden deze dan nog meer? Bij de groenteboer of bij de bakker? Op kantoor? Lekker vrouwelijk, een klasje met bloemen en tafelkleedjes.

De moderne mens vraagt misschien om iets anders. Er wordt immers druk gezocht naar mannelijke rolmodellen in het onderwijs. Maar ik ben er dol op. Folklore in de classroom, hatsiekadee. Mijn nieuwe stokpaardje is geboren. Verhoging van de alledaagse feestvreugde in het onderwijs. Je bent tenslotte nooit te jong om kennis te maken met de wereld die folklore heet.

Die negen meisjes met de handen keurig over elkaar. Drie meisjes hebben een strik in het haar. Drie hebben vlechtjes aan beide zijde. Een heeft een lange vlecht met strik, aan de zijkant.

Het meisje vooraan op de foto had de minste kans voordelig op de foto te komen. Haar gezicht is een beetje onherkenbaar door het gezichtspunt.  Hoe ver moest zij zich omdraaien? Het hele hoofd? Dan zou ze heel prominent in beeld zijn. Misschien dachten de anderen wel daardoor dat ze zichzelf mooi zou vinden voor op een foto of nog erger heel belangrijk. Dus liever keek ze een beetje naar buiten. Een beetje van de foto af.

Het meisje vooraan in het midden kijkt gulziger achterom. Haar rokje is ervan omhoog gekropen. De beentjes, een beetje onbeholpen, wijd uit elkaar. Gelukkig staat de fotograaf achterin het lokaal. Twee bollen wangen in een iets te grote kop. Vroeger bepaalde je leerniveau de afstand tot de juf. Dichtbij een beetje dom, achterin wat slimmer. Maar daar bedoel ik niets mee.

Nooit aan gedacht om dit in het hedendaagse onderwijs over te nemen.

Het meisje met de grote witte kraag kijkt nogal serieus. Vóór haar een schatje in een matrozenpakje. Als enige nog steeds dat pakje. Een enorme witte strik in het haar.

Enfin. Binnen twintig jaar zijn er lesrobots in de school. Die nemen een stukje werk over van de docent…

Ben benieuwd hoe we dan weer over veertig jaar kijken naar een foto met de eerste lesrobot in de hoek van het klaslokaal.

Zou er een kleedje over liggen?

Schrijf een reactie

*