Paß gut auf nach beiden Seiten

Een kaartje met daarop tips voor kinderen bij het oversteken. Van de Staatliche Versicherung der DDR. Dit was de enige mogelijkheid voor particulieren om een verzekering af te sluiten in de DDR. Hier kon men terecht voor huisverzekeringen, WA-, levens- en ongevallenverzekeringen. Het kaartje is van hardplastic. Het lijkt een boekenlegger. Ik vind de eenvoud van de illustratie leuk. Ik nam het lang geleden eens mee uit Berlijn.

Ansichtkaart, zicht vanaf Friedrichstrasse, richting voormalige grensovergang Checkpoint Charlie. De grens tussen het Amerikaans en Russisch deel van Berlijn. Ik kreeg hem lang geleden via de post opgestuurd.

En twee badges, opnaai-emblemen, om op de mouw van de jas vast te zetten. Berlijnse beer, een symbool van de stad, en op de onderste de Frankfurter Tor zou ik zeggen, snijpunt tussen de Karl Marx Allee en de Frankfurter Allee. Met de twee torens. Ik vond ze in een naaimandje op een markt.

Dit weekend is het 25 jaar geleden dat de muur tussen Oost- en West-Berlijn viel.

Telkens wanneer iemand zijn verhaal doet over de val van de Muur raak ik ontroerd. Datzelfde zie ik bij de mensen die het vertellen. Het is en blijft voor iedereen indrukwekkend. Mensen vergeten deze beelden nooit meer.

Ik weet dat ik toen ook ontroerd was bij alles wat ik zag. Ik zat bij mijn ouders thuis op de bank en kreeg geen genoeg van die beelden. Het Oostblok fascineerde mij toen al. Ik probeerde mij voor te stellen wat je als DDR-burger voelde wanneer je de grens voor de eerste keer kon passeren. Omdat ik bedacht had dat het voor deze mensen een onwerkelijke gebeurtenis moest zijn. De Wessies waren tenslotte gewend aan vrijheid. Konden gaan en staan waar ze wilden. Lezen, reizen, kopen; alles zonder echte beperkingen.

Heel graag was ik toen in de trein gestapt om er bij te zijn. Ik deed het niet.

Ergens vond ik dit een particulier feest voor Oost- en West-Berlijn. Waarbij ik dacht dat stille observaties in een individueel ritme belangrijker waren dan de bevrediging van een hossende massa. Ik weet niet of dit een juiste beslissing was maar ik nam hem toen wel. Misschien was het ook helemaal niet waar.

Ook nu zou ik maar wat graag door de straten van Berlijn lopen om te voelen hoe de stad en inwoners dit jubileum vieren. Ik weet zeker dat ik  met een brok in mijn keel rond zou lopen.

Maar ook nu besluit ik niet te gaan. Misschien is dit weer geen goede beslissing.

Ach, Berlin.

Schrijf een reactie

*