Reshare Leger des Heils en Mevrouw R.

7 mei Reshare Store Groningen
13 mei Reshare Store Den Haag
21 mei Reshare Store Breda
28 mei Reshare Store Arnhem

Poster Workshops 7mei

Onbevangen in pastel

Haags meisjeEen lijst – wit met goud- daarin een pastelportret. Een pasteltekening maken zit op het randje van schilderen en tekenen. De zachte textuur van het materiaal en de intensiteit van de kleuren zijn te vergelijken met verf. De handeling heeft fysiek meer connectie met tekenen.

Achterop een sticker van L.P. Oudewaal & Zn. Kazernestraat 114a Den Haag. Een kunsthandelaar in lijsten en restauratie van schilderstukken.

Een Haags meisje. Jaren zestig, aan het kapseltje te zien. Te jong om al echt een vrouw te zijn. Misschien was het daarom het juiste moment om haar voor eeuwig te vangen. De verandering is nog niet echt zichtbaar maar toch is er al iets gaande. Nu of nooit, moeten haar ouders hebben gedacht. Zij weten immers dat het kinderlijke verdwijnt en nooit meer terugkomt.

Het meisje zelf wacht af. Ze kijkt naar ons, geen benul van welke grote veranderingen er in haar lichaam en geest worden voorbereid. En welke sociale veranderingen dit met zich zal meebrengen. Het gestreepje truitje als metafoor. Precies op de grens van een vrolijke onschuldig kindertrui en een klassiek marine-item voor een jongedame.

De transformatie van kind naar vrouw. Zelf heeft ze er geen zinnig woord over te zeggen. Misschien merkt ze wel iets, al is het moeilijk om precies te benoemen wat er dan anders is. Misschien mag ze ineens dingen die ze eerst niet mocht. Of worden haar vragen gesteld die ze nog nooit heeft gehoord. Mag ze plaatsnemen aan de tafel van de volwassenen en niet meer bij de andere kinderen. Daar zit iets van het merkbare.

Als kind ben je weinig bewust van de fysieke verschillen tussen jezelf en de andere kinderen. Als je klein bent en op straat een onbekend kind ontmoet zegt je moeder: “Kijk, nog een kindje.” Vervolgens loop je op dat kindje af en draai je er een rondje omheen. Je trekt het andere kindje even aan zijn oor, om te zien of dit eraan vastzit. Welke geslacht dit kindje heeft doet er niet toe. Het is net als jijzelf gewoon een kindje. De wereld bestaat uit kindjes en papa’s en mama’s. Heel eenvoudig.

Als je groeit wordt je bewust van de verschillen met de anderen. Iemand anders in de klas heeft dikker haar, is groter, heeft al borsten of kan zich schijnbaar zelfbewust presenteren. Als kind zou je ongedwongen op iedereen afstappen maar zodra de puberteit zich voordoet verander je in een schuchtere puber, met weinig zelfvertrouwen. En dat kom je dan tegen in alle relaties die je aangaat als frisse tiener.

Stel je voor dat we ons hele leven aan zo’n introductie zouden blijven vasthouden: “Kijk, nog een oude van dagen” in het verzorgingshuis, of wanneer je een nieuwe aantrekkelijke verkering ontmoet: ”Kijk, ik ben ook een mens. Zullen we verkering nemen?” En je drukt jouw toekomstige partner even speels op de neus.

Als je schattig genoeg bent kom je er misschien mee weg. Maar ja, wie is er nog schattig?

Workshop Mevrouw R’s Stylinglessen in eersteklas tweedehands-mode

Een persoonlijk moodboard maken is onderdeel van de workshopNu ook in Amersfoort! Second Lifestyle en Mevrouw R. presenteren: Mevrouw R’s Stylinglessen in eersteklas tweedehands-mode

Ben je op zoek naar een eigen look? Wil je iets anders dan de reguliere mode voorschrijft? Heb je moeite dit te vinden? Vind je het lastig kleding te combineren? Ben je prijsbewust? Wil je graag een goedkoop alternatief voor duurzame kleding?

Volg dan één van de workshops. Ga mee op zoek naar authentieke items van hoge kwaliteit die je perfect kunt combineren met jouw eigentijdse kleding. Leer hoe je goede items kunt vinden die passen bij jouw wensen en stijl. Gezien het aanbod van de winkel is deze workshop geschikt voor alle leeftijden, stijlen en maten.

Jouw persoonlijke wensen vormen de uitgangspunten om binnen het verrassende aanbod van Second Lifestyle te zoeken naar frisse en moderne tweedehands kleding waarin jij je goed voelt. Mevrouw R. geeft advies en ziet alles wat je zelf nog niet ziet.

Vol inspiratie keer je huiswaarts. De gevonden kledingstukken kun je vervolgens met flair met je eigen garderobe combineren. Mevrouw R. is de eerste professionele Nederlandse mode en interieur-adviseur gespecialiseerd in aankopen, gevonden in het tweedehands-scharrelcircuit. Bekend van de Libelle-Academy.

De workshop start telkens 9:30 of 14:00 uur te Amersfoort. Op 2 april alleen om 9.30 uur. Data:
vrijdag  1 april 2016
zaterdag 2 april 2016
vrijdag 8 april 2016 of
zaterdag 9 april 2016

Aansluitend gaan we naar de winkel Second Lifestyle om jouw parels uit de collectie te vissen. Adres Leusderweg 98 Amersfoort. Gehele workshop ca. 2 uur. Er is in de winkel koffie/thee en iets lekkers aanwezig.

Kosten.€ 35,00 p.p. inclusief tegoedbon van €10.00 te besteden bij Secondlifestyle. 

Vriendinnenkorting: bij vier personen tegelijk 10% korting op het totale bedrag. Aanschaf kleding voor eigen rekening. Workshop kan doorgaan bij minimaal vijf personen.

Opgeven per mail mail@mevrouw-r.nl  

Lekker opdirken

Iconische tuttigheid als nooitgedragen winkeldochterPrecies een jaar geleden loop ik van Echt in Limburg naar Maastricht. In Maastricht blijven we nog een extra nachtje, zodat we mee kunnen doen aan een culinair croquettenfeest en als kers op de taart een overnachting in een kingsize-bed. Het allergrootste bed dat ik ooit zag. Als ik de B&B eigenaar mag geloven komt het bed uit de diepste krochten van Transsylvanie.

De hier afgebeelde schoenen vind ik daar in Maastricht. Als de brave jaren vijftig overgaan in de swingende jaren zestig zit de schoenmaker te zwoegen op deze schoenen. Helemaal van leer. Een spitse neus. Dunne veters. Een sierstrookje leer als accent door gaatjes gehaald. Jaren lang lagen de schoenen verstopt in de doos in het magazijn. Ze komen als nieuw eruit.

Leverkleurig, beige, moeilijk te definiëren. Doordat ze beige zijn twijfel ik. Dat is namelijk lekker praktisch zeggen mensen die er toch al niets van weten. En dat wil ik niet horen. Dat praktische wil ik namelijk het liefste aan mijn laars lappen.

De schoenen zijn voorzien van een stevige spekzool met ribbelpatroon. Op de zool staat Melangit Tournee Sohle. Het idee is natuurlijk dat je als moderne vrouw niet direct gaat piepen bij het eerste modderplasje dat je tegenkomt.

Ze zijn nooit gedragen. Laat het nu net mijn maatje zijn. Met mijn gevoelige voeten, na deze wandeltocht, weet ik niet hoe en waarom ik juist nu nieuwe schoenen moet passen. Maar vrouwen geloven echt dat schoenen de wereld kunnen veranderen. Dus ik haal diep adem en stop mijn voeten erin. Ik sta op, ga weer zitten, loop wat rond. Ik wik en weeg. Trek de schoenen weer uit. Pas ze nog eens en zucht vriendelijk naar de schoenverkoopster. Bekijk ze van de zijkant en zucht nogmaals. Dan stop ik die knobbelige wandelvoeten nog maar eens in deze stappers. Kermend loop ik door de zaak te paraderen.  “Als je twijfelt dirk je dan op” fluistert Vivienne Westwood in mijn oren.

En dus neem ik het besluit. Ik neem ze mee zodat ik met flinke pas door het leven kan stappen en niet hoeft te strompelen of te wankelen. Beige mevrouwenschoenen en opdirken is een contradictie die ik met beide handen wil aanpakken en uitbuiten.

In de schoen staat de naam Baur Rahmenarbeit. Dat wil zoiets zeggen als gerenommeerd. Baur Versand is in 1925 de eerste  Duitse schoenleverancier die via postorder schoenen aanbiedt. Hij bouwt zijn schoen- en kledingimperium op. Hij heeft een kinderloos huwelijk met Kathi Schuh. Hij koos haar vanwege haar hilarische achternaam. Buitenechtelijk was hij wel goed in het verwekken van kinderen.

Iconische tuttigheid als nooitgedragen winkeldochter. En dat bijna zestig jaar later in de schoot werpen van Mevrouw R.
Gewoon op maandagochtend in Maastricht.

Terwijl ik mij opdirk voel ik de wereld al een klein beetje veranderen.

Wonderland

Polonne Porcelain - Made in USSR - UkraineVoor mij op tafel staat dit meisje van porselein. Haar hoofddoek sluit met een strikje in de nek. Twee puntjes naast elkaar, net vleugels van een insect. Op de hoofddoek een blauw-wit patroon. Een smal lijf in een opbollende rok. Een mooie draai in het lichaam. Alsof ze geroepen wordt door iemand verderop. Ze kijkt nieuwsgierig opzij. Wie roept mij?

Wit met kleuraccenten. Een randje van het blonde haar komt net onder de hoofddoek uit. Het oranje bloesje heeft een bies langs de halsrand.  De mouwen zijn opgestroopt. Werkmouwen, om goed te kunnen aanpakken. Op de rok een gouden patroon, het schort heeft een folky randje van blauw en goud.

Over de schouder een juk met aan iedere kant een mand, vol bietjes, kool en aardappelen. En een goed scherp stuk mierikswortel. Lekker bij haring en wodka.

De ene arm heeft ze over het juk geslagen, dat zorgt voor stabiliteit. De andere arm hangt ontspannen langs haar lichaam. Bij de pols knikt haar hand iets naar voren. Alsof ze met haar vingers onder de rand van het schort speelt. Zou ze verlegen zijn?

Een meisje met juk, gemaakt door Sovjet Polonne Factory. Socialistisch keramiek, waarbij iedere bevolkingsgroep vertaald werd in een porseleinen figuurtje. Het oogt liefelijk, maar is dat een weergave van de werkelijkheid? Het is eenvoudig met decoratie, een rake mix van stilering en hysterisch folklore.

Ooit stond ik met twintig mensen naast elkaar naar een enorm Sovjet-schilderij te kijken. Naast mij een Russische dame. Op het schilderij hadden alle partijbonzen een te grote kop. Dat was om hun gewichtigheid uit te drukken. Het idee is simpel: grote kop = belangrijk mens. Alle mogelijke bevolkingsgroepen van de USSR stonden als toejuichend volk op het schilderij afgebeeld. Heel cruciaal om iedereen af te beelden. Ook hier is het idee simpel: iedereen is gelijk. Behalve die jongens met hun grote kop.

De vrouw keek naar het schilderij, naar mij en sprak op hypnotiserende wijze de indrukwekkende woorden: “It’s a very bad painting. I know – I’m Russian.” Haar Russische accent galmde als een klokkenspel in mijn hoofd. Ik keek naar haar. Getoupeerd haar, een torenhoog kapsel. Schreeuwerige drukte afgezet met Swarovski en gouden tanden. Terwijl ze naar mij lachte glommen de tanden als sterren in de nacht. Ooit wilde ik ook gouden tanden. Als een hiphopper onafgebroken in een trainingspak de straat op en tanden als glanzende kometen. Maar die afslag heb ik helaas gemist.

Onderop het meisje is een stempel te zien: Made in USSR – Ukraine. De fabriek stond in Polonne in de Oekraïne. Geproduceerd rond 1960 voor de export, afgaande op de stempel. En iets in Cyrillisch schrift waar ik niets van kan maken.

Ach, kon ik maar in een schommelende truck over slecht wegdek met Jelle Brandt Corstius naar de kringloopwinkels in Rusland. Gewoon vanuit praktisch oogpunt, omdat hij Russisch spreekt. Verder geen bedoelingen. Lekker Polonne-popjes opkopen. Ook bij de mensen thuis natuurlijk. Gretig gluren in de privé-vitrine in de Russische datsja. En dan maken we er gelijk een documentaire van, dat wil ik namelijk ook heel graag. Documentaires maken.

Thuis zet ik mijn meisje met juk naast alle andere Polonne-popjes. Ik maak er een breed tableau van in mijn atelier. Wie veel heeft moet het immers breed laten hangen. Gekleed in mijn joggingpak lach ik mijn tanden bloot naar iedereen die komt kijken. What a treasury! It’s a Wonderland.

Mevrouw R. columnist voor kringlooporganisatie Het Goed

Het GoedSinds september 2015 is Mevrouw R. columnist voor kringlooporganisatie Het Goed. Dat is prachtig nieuws want hierdoor komt Mevrouw R. nog vaker in aanraking met rariteiten. Mevrouw R. is wel trots. Zij had natuurlijk al lang in de gaten dat er veel meer mogelijk is met rariteiten en haar fascinatie hiervoor. Wat haar betreft volgen er dus nog meer interessante samenwerkingsverbanden.

U kunt via de nieuwsbrief van Het Goed steeds als eerste de columns volgen.

Lees hier de laatst gepubliceerde column. Over de kringloopwinkel als een groot duurzaam magazijn waar we als bezoekers steeds weer spullen kunnen uitkiezen of achterlaten.

De tedere-zakdoek-revolutie

Tedere-zakdoek-revolutie Tip Top PerfectOoit gevonden in een kerkje in Den Haag. De mevrouw van liefdadigheid was al benieuwd wie er nog in deze tijd met zulke doosjes naar huis zou gaan.
Fris gewassen pronken de zakdoeken als in een goed gevulde linnenkast. Met een blije mevrouw op de verpakking die alles tip top perfect in orde heeft. Lichtjes het zweet van haar slapen deppen. Want al die perfectie komt niet vanzelf, daar moet je wel wat voor doen.
Verzameld voor de uitzet, zodat ze goed geoutilleerd het huwelijksbootje in kan stappen. En die uitheemse troubadour op die andere verpakking oefent met zijn luit voor een serenade. Een cadeauverpakking die in de kast kwam te liggen. En nooit werd de zakdoek in de zak gestopt. Er viel toen nog niets te deppen.

Op de dag van ons vertrek is er dichte mist in het Schwarzwald. We rijden terug naar huis. In de bergen blijft de mist zichtbaar om je schouders hangen.

Ik ben eerder een dag in Freiburg, een levendig stadje met een mooi oud centrum. Een winkel, ook daar getroffen door faillissement, verkoopt alles dat er nog is. Ook de inboedel. Ik moet maar eens even kijken. Iedere beweging van mij wordt beantwoord door de winkeljuffrouw met de vraag of zij mij kan helpen. Ze lijkt wel waanzinnig. Ik zie vertwijfeling bij deze dame. Haar dure klassieke assortiment hoort niet bij mij. Ik ben niet eens heel gek gekleed die dag. Ik vind zelf dat ik er behoorlijk normaal uit zie. Ik heb er die vakantie echt wel gekker uitgezien. Maar ze vindt mij een vreemde eend in haar tot nu toe overzichtelijke bijt.

Vriendelijk lachend beantwoord ik steeds dezelfde vraag met hetzelfde antwoord; ik kijk graag even rond, dank u wel.
Er ontstaat luchtigheid in de situatie. De mevrouw kan gewoon doorgaan met de vraag stellen en ik vind mijn herhaling de boodschap een krachtige effect geven.
Als ik heel eerlijk ben word ik wel opstandig door dat vervelende winkelloeder. Bij iedere nieuwe kast vraag ik mij af of ik niet gewoon weg moet gaan. Maar de optie om te kiezen voor vriendelijkheid is sterker. En ik ben nog niet klaar met neuzen in haar snuisterijen.

Ik zou nu een bruggetje kunnen maken naar reacties op alle wreedheden in de wereld. Situaties die de hele wereld aangaan of gewoon in uw eigen microkosmos: agressie op de werkvloer, onbeschoftheid bij de kassa en onverdraagzaamheid in het verkeer.
Ik ben het zo zat. Ik wil alleen nog maar love. Ik wil alleen nog maar vrede.
Met geweld of agressie kan ik niet winnen. Met liefde en zachtheid heb ik misschien nog een kans. Het enige antwoord dat ik kan geven. Met wat eenvoudige spulletjes uit mijn rariteitenkabinet als illustratie.

Mijn zachte revolutie voor een mooiere wereld begint hier. Als een schone zijden zakdoek die je fris gewassen uit je broekzak haalt. We kunnen zelfs elkaars gezicht schoonvegen net als moeder vroeger troostend deed.

Voor 2016 vraag ik u dringend om mee te doen: kies massaal voor zachtheid. Met een vleugje humor. Dan trekt de mist om onze schouders misschien nog weg.

En anders stel ik u gewoon dezelfde vraag nog een keer. En nog een keer. En nog een keer….

Help Yourself

Help Yourself

Onlangs hoor ik een 93-jarige eigenzinnige dame aan jonge meisjes vertellen dat er twee karaktereigenschappen zijn die haar altijd verder hebben gebracht in het leven: nieuwsgierigheid en humor. Van iemand met een dergelijke leeftijd kunnen we het wel hebben als diegene van zichzelf zegt humor te hebben. Komt dit omdat we denken dat zo iemand veel levenservaring heeft of vinden we dat iemand van drieënnegentig sowieso alles mag zeggen?

Waarom bestaat het vak nieuwsgierigheid niet op school? Daar zou ik wel les in willen geven. Niet indiscreet roddelen maar echt nieuwsgierig zijn. Dus logeren met studenten in verzorgingshuizen. Een meerdaagse excursie in een opvanghuis. Op pad met soldaten. Mee naar het slachthuis. Naar een vormingsbijeenkomst voor christelijke tieners en natuurlijk gewoon naar de kringloopwinkel op de hoek. En alles onder het mom van nieuwsgierigheid. Gewoon om te zien hoe het daar gaat en vragen te stellen. En dan een beetje rijker naar huis. Zonder dat je weet wat je ervoor kunt kopen. Dat zal de tijd je namelijk leren.

Ik houd zo van observeren en koekeloeren. Dat is mijn echte hobby. Ik houd ook zo van hobby’s. Soms zijn koekeloer-momenten pareltjes voor de geest. Zoals een overleg waarin iemand argumenten aanhaalt die ik werkelijk nooit bedacht zou kunnen hebben. En ze ook nog meent. Ik val van mijn stoel. Het gaat niet om de genoemde argumenten, die zou ik als ik zou willen best zo van tafel kunnen vegen. De werkelijke interesse zit in de invalshoek die ikzelf echt niet bedacht zou kunnen hebben. En die oprecht voor iemand leeft. Ik vul mijn rugzak graag met zulke invalshoeken.

Daarna heb ik een gesprek met een oude jongen. Het gaat over het versieren van zijn strakke designwoning. Ga je daar nu wel of niet kerstslingers ophangen? De oude jongen schudt zijn hoofd. Ik ben maar alleen is zijn argument. Ik vind het zo zielig klinken. Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren.

Nou, ik wil wel een boompje opzetten over kerstvieren als je alleen bent. Want het is het toppunt van liefdadigheid om juist wel in je eentje op de kerstversiertoer te gaan. Liefdadigheid voor jezelf houdt je in leven.

Ik was ooit eens heel ongelukkig en heel alleen. Toch dekte ik iedere dag de tafel met een kandelaar, zette mijn bordje op mooi tafellinnen en dronk een wijntje uit mijn beste kristalglas. Juist mijn plek aan het hoofd van de lange tafel verbeeldde dat er aan de horizon hoop zou gaan gloren. Ik moest volhouden en mijn best doen, het ging heus niet vanzelf. Ik zorgde voor een muziekje op de achtergrond en at buitengewoon ingewikkelde dingen. Maar ik kwam er bovenop en pluk er nu nog de vruchten van: ik kan inmiddels enorm goed koken.

Mevrouw R. wenst iedereen mooie feestdagen en een prachtig 2016.

Gezusters Boland & Boland

Gezuster Boland & BolandDeze prent kom ik lang geleden tegen. Eenvoudig vindersgeluk, zomaar in mijn schoot geworpen: twee bij elkaar horende lijsten in goede conditie. Ze hebben beide iets tuttigs. Dat is fijn, tuttig. Soms kan het mij niet tuttig genoeg zijn.

Je kunt door ruigheid of rauwheid aan grenzen rammelen. Maar je kunt ook door tuttigheid opvallen. En ik heb een voorkeur voor dat laatste. Juist omdat het voor vertwijfeling zorgt. Zie ik dit nou goed? Wat een tuttig gedoe! Is dit echt, een grap of serieus? En ik geloof dat het spannender is. Ruig en rauw is misschien wel net iets te makkelijk.

Tuttigheid voor kindertjes gemaakt. Deze ene prent met een groot dik wild zwijn, een everzwijn. Mooi weergegeven, met zijn donkere haar. Schattige kleine biggetjes lopen mee. Dartel en speels. Het gevaar is de zeug. De meisjes hangen als kerstballen in de boom.

Afgelopen zomer staat mijn tentje een nacht op een waanzinnig veldje bij een Deense gepensioneerde boer. We hebben een privé-strand. We zijn de enige gasten. De boer is enorm groot, heeft hele kromme benen, prachtig zichtbaar onder zijn korte broek.

Op de dag van vertrek horen we uit de hokken voor de boerderij een gevarieerd gnoef gnoef opstijgen. Nieuwsgierig lopen we ernaar toe. Wat blijkt: de boer heeft een enorme collectie varkens. Echte!

Het is een rariteitenkabinet van biggen, zeugen en beren. Mijn verzamelaarshart smelt bij het zien van al dit natuurschoon. Van aaibaar zachtroze, lief klein tot diep bruin, enorm groot en met angstaanjagende slagtanden. Die met slagtanden zit alleen in een hok. De rest mag bij elkaar.

De allerliefste is mokka, heel klein en vast van een uitzonderlijk type mini-cavia-varken. Alle varkens komen nieuwsgierig naar ons toe getrippeld op hun pootjes, met suggestieve hakjes. Ze kijken omhoog en komen zo dichtbij mogelijk. Sommige staan zelfs op twee poten om met hun neusje ons te besnuffelen. We lachen ze enthousiast toe en beantwoorden vrolijk hun gnoef gnoef. Ik kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen en vraag aan de prins in het witte t-shirt of we misschien nog een nachtje zullen bijboeken. Hij begrijpt mijn sentiment. We wikken en wegen.

Toch besluiten we te vertrekken. Gefietst moet er worden, anders komen we niet verder. Met pijn in mijn hart kijk ik nog een keer achterom naar alle varkens en fiets de laan uit.

De prenten zijn gemaakt door Josette Boland, een illustratrice afkomstig uit België. Samen met haar zuster heeft zij verschillende geïllustreerde kinderboeken gemaakt. Wie wat heeft gedaan is niet altijd even duidelijk.

De stijl van de gezusters Boland is zoet. Hier en daar behoorlijk vroom zelfs. Inspiratiebronnen zijn kindertjes en de natuur.

Omdat zij gericht waren op kinderen zit er duidelijk humor in de tekeningen. En om een dergelijke overdosis tuttigheid te verdragen is humor onontbeerlijk.

Gnoef Gnoef!

Eilandje met zusjes

Eiland met zusjesDit koppel staart mij aan vanaf een kastplank, op een bejaarden-rommelmarkt. Iets in hun ogen verraadt dat ze op hun hoede zijn. Ze zijn vast achtergelaten en moeten nu maar afwachten hoe het verder met ze gaat.

Ik wil ze van dichtbij bekijken en pak ze op. Dan zie ik dat het zusjes zijn. Ze schelen ongeveer twee jaar. Net als ikzelf met mijn zus.

Deze zusjes zitten op een bankje. Ernaast groeit iets dat lijkt op savooiekool en rozen. Handig voor een bordje dampende stamppot zullen we maar zeggen. En dan als hippe garnering bloemblaadjes.

De zusjes zijn heel fijntjes gemaakt. Sommige details zijn heel klein. Het is fragiel, kijk maar naar de armpjes.

Nergens staat de naam van de maker.

De kleuren zijn nogal zacht en transparant aangebracht. Dat versterkt het broze karakter. Ik vind het zo lief hoe ze elkaar vasthouden.

Beide hebben een rood gestift mondje. En duidelijk aangebrachte ogen. De gezichtjes hebben net genoeg mimiek, al is het subtiel.
Het kleine zusje draagt een gele jurk, met een plissérok afgezet met een roze lintje. Een sluiting met touwtjes aan de kraag. Om haar enkels blauwe strikjes. De grote heeft een blauwe mantel aan. Als accent een roos in de hals. Ook zij heeft strikjes om de enkels. Ze hebben dezelfde schoenen. Dat komt in het echte leven ook wel voor, zusjes met dezelfde schoenen.

Beide zusjes dragen een hoofddeksel. De grote een pet, nogal hilarisch hoog op het hoofd geplaatst. De andere meer een soort hoed.

De haartjes zijn gemaakt van sliertjes klei, door een mini-worstmachine gehaald. Of behandeld met het poppen-wafelijzer.

Diep in de jaren 80 had ik een Duits vriendje, ook hilarisch. Hij was onafscheidelijk van zijn wafelijzer. Voor zijn mannelijke haardracht, dames en heren. Ik ben ineens reuze benieuwd hoe hij er nu uit ziet. Waarschijnlijk is hij kaal. Verder was het een rotzak want hij heeft mijn leren jas nooit meer teruggebracht.

Ik zit ook wel eens met mijn zus op een bankje. Ieder in ons eigen goed. Dat lijkt niet meer op elkaar. Dan zitten we naast elkaar en drinken een glas. Hebben het over onze bezigheden en liefhebberijen.

Staan op, nemen een savooiekool mee naar binnen en maken een verrukkelijke stamppot.

Daarbij drinken we er dan nog eentje.