Nietsdoen is een kunst

VakantiepretHet tijdelijk verblijf zoals op de foto rechtsboven: een katoenen tent met een strik-sluiting.
Geen rits maar lintjes die je met een knoopje vastmaakt. Vier lijnen en twee stokken die met één dwarsligger worden verbonden. Mooie wanden die overlopen in het schuine dak. Een archetype tent. Meestal in legergroen.

Aan zee, de camping middenin de duinen. Dichtbij het strand, een vakantiebestemming die is ontstaan in de tijd van kuuroorden en welgestelde badgasten.

Vakantie is een tijd van nietsdoen. De teugels laten vieren. Loskomen van de materie. Zonder ongemak wegglijden in een gemoedstoestand waar het nu en het gaandeweg-wel-zullen-zien het levensmotto vormt.

Mevrouw R. is momenteel in transitie. Nog niet helemaal klaar dus het kan nog net niet. Maar, tjongejonge, wat zou ze zich al graag willen overgeven.

Net als alle zonnekloppers op deze, in België gevonden, foto’s. Zich overgeven aan lanterfanten en nietsdoen.
Ze wil zich laten voortbewegen door iets anders. Een zwoegende krachtpatser in een bootje en zij op de punt. Het fantasietje is lang geleden gevoed en gerijpt door de tv-reclame van Sandeman Sherry, die man met het piraten-ooglapje. Wat vond ik hem toen stoer. Ik was hooguit een 8-jarig meisje. Voor de krachtpatser in het echte leven smeer ik natuurlijk broodjes als dank voor de verrichte fysieke zaken.

Peddelen in een kano en als beloning een pannenkoek in Rhijnauwen. In een fietskar door de duinen of met een ezel over het strand. In deze categorie hoort ook met een sleetje van de berg af, daarvoor zijn echter de omstandigheden lokaal momenteel minder geschikt. In een vliegtuig door de straten, met aan beide zijde een grote witte strik in het haar en een echte pilotenbril op m’n neus. En gewoon op de fiets, de neus achterna.

Op vakantie zijn en je laten voortbewegen, het lijkt onlosmakelijk met elkaar verbonden. Let maar eens op tijdens uw verblijf elders. Ik zie de bananen alweer door de zee schieten, de koetsjes door de oude stad rijden en roekelozen aan een elastiek van het hoogste punt naar beneden springen.

Echt nietsdoen is heel moeilijk. Ik heb het eigenlijk nooit geleerd. Het kan genetisch bepaald zijn; mijn hele familie heeft het er moeilijk mee. Ik moet mijn eigen weg vinden in het nietsdoen.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat nietsdoen op z’n tijd goede vruchten afwerpt. Eerst dacht ik dat doorgaan beter was. Maar inmiddels weet ik dat het anders is. Laat alles vallen en ga een ijsje eten. Laat het rusten en kijk er later nog eens naar. In die zin ben ik al met sprongen vooruit gegaan.

Op kunstacademies worden studenten meer en meer opgeleid met het idee dat zijzelf het creatieve product zijn en dat zij zichzelf moeten wegzetten in de markt. Wie leert ze nietsdoen? Echt helemaal nietsdoen. Een heel belangrijk aspect in creatief werk om het eigen werk kritisch en met enige afstand te kunnen beoordelen.

Via een school of opleiding ontwikkel je vooral feitelijke kennis. Inzichten en levenslessen komen pas na school. En wanneer je dan geen tijd neemt om er op een geschikt moment eens even bij stil te staan, schiet je er dus niets mee op.

Daarom geeft Mevrouw R. vanaf volgend seizoen workshops nietsdoen. De inschrijving is vanaf vandaag mogelijk: mail@mevrouw-r.nl
Het programma zal zeker niet bestaan uit ontspanningsoefeningen, yoga, therapeutisch schrijven of iets dergelijks.

Als voorbereiding op het intensieve lesprogramma zal Mevrouw R. nietsdoen. En mocht u nu denken: “Ja hallo, dat kan ik ook, dat is makkelijk verdiend…” denk er dan nog eens aan dat écht nietsdoen bijzonder moeilijk is.

Schrijf een reactie

*