Mevrouw R.’s Kerstverhaal

Vergeten sneeuwmannen met soorgenoten verenigdDeze sneeuwmannen waren de verliezers van de vergeten kerstversiering. Noodgedwongen stonden ze achteraf. Een beetje zichzelf wegcijferend, in de verste hoekjes en achter de grote jongens. Niemand zag ze staan, niemand wilde ze hebben. Ze klaagden niet, ze lachten stoïcijns voor zich uit. Het was alleen zo intens verdrietig en eenzaam. Koud en verlaten. Ze wilden het graag anders. Ze waren toch gemaakt om vreugde te brengen bij de mensen?

Massaproductie, of hier beter geformuleerd als goedkope kerstrotzooi, waar niemand iets aan heeft of op zit te wachten, zorgt voor imperfectie. Immers de perfecte sneeuwpop heeft de vrolijkste glimlach. Een duidelijke sjaal en indien mogelijk zelfs een wortel als neus. Deze sneeuwmannen vertonen hier en daar misvorming en vervorming. Want massaproductie moet zo goedkoop mogelijk. En dus zijn er concessies: in vorm, materiaal en in het maakproces. Als u goed om u heen kijkt ziet u met Kerst vast ook dingen die erg pijn doen aan de ogen. Trouwens, ook als het geen Kerst is zijn er genoeg dingen die pijn aan de ogen kunnen doen.

Alles wat er al is kan eens weer worden gebruikt. Misschien niet direct maar ieder ding dat door ons mensen gemaakt is past op een gegeven moment wel weer in een of ander concept.

Kijk maar naar deze sneeuwmannen: met soortgenoten verenigd lijken zij een swingende bigband van muzikanten en toeteren zij feestvreugd in mijn kamer. Daar waar ze zo lang op hebben staan wachten. Deze sneeuwmannen hebben zichzelf niet gemaakt. Dus zij kunnen er toch niets aan doen? Mevrouw R. komt graag op voor deze underdogs. Ik heb een zwak voor zulke verliezers. Deze verliezers dragen het met klasse. Indien er zelfmedelijden in het spel zou zijn haak ik subiet af. Kerst is waarschijnlijk het duidelijkste voorbeeld van onze bizarre consumptiemaatschappij. Voordat ik echt in het openbaar Mevrouw R. werd, werkte ik in retail en massacommunicatie voor verschillende bedrijven. Deze bedrijven waren zeer succesvol in het aanspreken van grote groepen mensen: de zogenaamde consumenten. U en ik, niemand anders.

Ik hield van dit werk en tegelijkertijd had ik er een hekel aan. Niets inspireert meer dan kijken naar de grote massa en hierin universele wensen, behoeften en gedrag herkennen. Ik vond het ook best plat. Alles voor de omzet. Kerst speelde een grote rol hierin. Vanaf ongeveer eind september of begin oktober staat Kerst commercieel gezien immers op de jaarplanning. Ik zat in een spagaat en ben al niet zo’n elastisch wonder.

Uiteindelijk is mijn conclusie nu dat ik er vooral veel geleerd heb. Verhalen vertellen hoort bij retail en commercie. Immers, u en ik moeten het wel geloven als consumenten.

Nog steeds vertel ik verhalen en hoop dat ze aankomen. Zoveel is er niet veranderd. Ik zit alleen niet meer in een spagaat. Ik kies in vrijheid want ik ben de baas.

Mevrouw R. wenst u allen een fijne Kerst en een gelukkig 2013 met veel persoonlijke vrijheid.

Schrijf een reactie

*