Lade vol vergeten mannen

kaartjes met portretten van Nederlandse radio-sterren

Soms vergeet ik wat ik allemaal heb. Als ik, voor een project, op zoek ga in mijn Onuitputtelijk Rariteitenkabinet kom ik soms dingen tegen waarvan ik niet meer wist dat ik ze had. Altijd ben ik dan weer onder de indruk van het item én mijn eigen selectie van rariteiten.

Gelukkkig maar, anders zou ik met al die spullen in mijn magnifieke villa zitten te wachten, tot de mensen van de kringloopwinkel ze eindelijk eens op komen halen.
Maar nee, het is anders. Spitsvondig maak ik steeds de juiste keuzes, die aansluiten bij mijn gevoel van smaak en voorkeuren. Ik vertrouw er, na al die jaren, nog steeds blindelings op. Ik ben mijn eigen, goed gelukte, top-stylist.

Zo trok ik deze week weer eens een kast open en mijn oog viel op een lade vol mannen. Mannenkoppen gedrukt op kaartjes. Ik was ze gewoon vergeten. Achterop de kaartjes staat:
“De serie NEDERLANDSE RADIO-STERREN en hun SUCCES-LIEDJES wordt uitsluitend verpakt bij KAUWGOM-BUBBLE GUM MAPLE LEAF Canadian Chewing Gum Man. AMSTERDAM. “

Ik keek naar die lade vol mannen en zij keken terug. Mannen met fraaie witte tanden, breed lachend, en snorren. Geen baarden. Pommade, met een royaal, swingend kloddertje in het haar aangebracht, daarna streng achterover gekamd. Twee mannen roken een pijp, één een sigaar. Sommige mannen geven, door het tonen van een attribuut, iets prijs van hun bezigheden. Zo zie ik een saxofoon, een piano of de alom bekende revue-hoed. U weet wel, waar men zo vrolijk mee wappert, hoog in de lucht. In de andere hand dan een wandelstok en dan zwierend over het podium.
Karel v. d. Velde kan iets met microfoons, althans dat denkt hij zelf. Bert van Dongen en Frans Wanders lijken een lichte voorkeur te hebben om zich in cowboys-situaties te bewegen. Ach, wat is ‘ie lief, de jonge Willy Alberti in zijn flodderbloesje. Hij zou zo met een circusact mee kunnen doen. Hans Grünhut heeft net een nieuwe bril, op sterkte, dat wel. Sandor Vidak is een beetje versleten in de loop van de tijd. Jos Cleber lijkt echt ergens anders te zitten met zijn hoofd. Volgens mij is hij net verliefd geworden op de fotograaf. En Bob Scholte lacht zoals alleen Bob Scholte dat kan.

Veel mannen hebben een typisch hoofd uit een ander tijdsbeeld. Er zitten ook mannen tussen die gewoon zouden verdwijnen in het straatbeeld van vandaag. Jan Gorissen zou zomaar in de lokale politiek kunnen zitten, ergens in Brabant.
Ik vind ze echt leuk hoor, deze mannen. Ik ben dol op de kleuren, de onschuld en die vrolijkheid. Ik kan er lang naar kijken en stel mij voor wie ze waren, wat ze deden en hoe ze in het leven stonden. Eerst wist ik niet veel, of niks, van ze. Ik heb gezocht. Ik vond verhalen. Soms veel, soms weinig. Ik hoorde hun stem, hun muziek. ik zag bewegend beeld. Ik leerde ze beter kennen.

De eerste indruk. Je ziet iemand voor het eerst. Wat zie je dan? Wat denk je dan? De eerste indruk zal veranderen zodra je meer over iemand te weten komt. Ik observeer graag en bedenk wat. Vervolgens kan ik dan die fantasie toetsen aan de werkelijkheid. Ik kan lachen om mijn eigen rare gedachten of gefascineerd zijn over iets dat ik nog niet zag.
De eerste indruk komt nooit meer terug. Soms wil ik later nog eens voelen hoe die eerste indruk was. Vaak weet ik het nog wel, maar is het ver weggestopt. Dan kan ik er niet zo goed meer bij.

Je zou de mogelijkheid moeten hebben om in alle lades van je brein te kunnen kijken. Daar kijken waar je die ene gedachte het laatste had. Als je dan het juiste laatje hebt gevonden dan ben jij zelf jouw eigen, goed gelukte, magazijnbediende.

Schrijf een reactie

*