Kruispunten

KruispuntenEen motorfiets, een vrouw en twee mannen, enkele fietsers, een verdwaalde renner uit de Tour de France, lurkend aan een bidon. Een scooter. Het lijkt een kruispunt. Een wirwar van mensen die allemaal ergens heen willen. En elkaar moeten passeren om verder te kunnen. Ik vond dit gezelschap samen in een zakje op een rommelmarkt.

Mocht u behoefte hebben aan categoriseren dan stel ik het thema vervoer voor. Iets met twee wielen, of de benenwagen. Prima vervoersmiddelen om je te verplaatsen gedurende lange vrije zomerse dagen.

Deze week is de vakantie begonnen. Ik fiets op mijn eerste vrije dag al een stukje om te kijken of het nog wil lukken. Recreëren. Weet ik het nog hoe dat gaat? Het einddoel is Hotel de Wereld in Wageningen. Daar lunchen en via een omweggetje terug met wat pontjes. Ik probeer ook nog even ontspannen op een plaidje te liggen en val in een kort maar krachtig slaapje. Goed zo! Mijn ogen vallen gewoon dicht en ik geef mij over. Even wegdommelen. In de zon, lekker loom. Dat gaat dus best aardig, een stukje bermtoerisme van ouderwetse klasse, al zeg ik het zelf.

Terwijl ik daar lig luistert de prins met het witte t-shirt naar een kleine transistorradio voor de eindsprint in de Tour. Daar hoor ik voor het eerst iets over de vliegramp van de MH17.

Ik had een oefening op mijn plaidje en was klaar voor het betere recreatiewerk. Lang en eindeloos alleen maar doen waar ik echt zin in hebt. Een beetje nadenken over de afgelopen tijd. Beetje nadenken over de toekomst. Wat wil ik gaan doen? Waar heb ik zin in?

Met mijn weblog probeer ik de rariteiten van alledag te laten zien. Maar de werkelijkheid is anders, daar gebeuren dingen die onvoorstelbaar zijn. Deze vliegtuigramp is zo bizar. Mijn triviale rariteiten doen onbenullig aan. Ik laat ze eerst links liggen want het is onbelangrijk.

Wie had er ooit kunnen bedenken dat er dagenlang zoveel lijkwagens in colonnes over onze snelwegen zouden rijden? Wie had er ooit kunnen bedenken dat je op deze manier slachtoffer zou worden in een ver en vreemd land, verwikkeld in een conflict, terwijl je eigenlijk op vakantie ging en alleen maar passeerde? Wie had er kunnen bedenken dat deze ene druk op de knop over de hele wereld mensen zou doen trillen van woede en verdriet? Wie had kunnen denken dat wij als wereld van het ene op het andere moment met elkaar ook op een kruispunt zouden staan?

Dit is zo anders, zo onwerkelijk. Deze realiteit is zo treurig dat ik er stil van ben.

Ik wens u een goede zomer en hoop u na de vakantie weer te mogen begroeten.

Schrijf een reactie

*