Het beteuterde vrouwtje met de koortslip

Een riempje, geel van kleur en hoog in de taille gedragen. Rode polkadots op een wit jurkje. Om het hoofd een rode doek met witte stippen langs de rand. Geel haar. In de hand een mandje. Grote voeten in zwarte schoenen onder de jurk.

Ze kijkt een beetje zwoel door haar wimpers. Je zou het slaapkamerogen kunnen noemen, maar dat wil ik niet. Haar mond is stuk. Het lijkt wel een koortslip.

Ze staat op een kleedje. Helemaal alleen. In een straatje waar kleedjesmarkt een jaarlijks fenomeen is op koninginnedag. Dit jaar is het voor het eerst koningsdag. Maar de traditie van kleedjes op de stoep blijft gelukkig gewoon bestaan.

Haar hoofd zit op een kogeltje waardoor het wiebelt. Ze heeft eigenlijk een partner. Verkering. Dat weet ik omdat de lippen magnetisch zijn. Ik heb al een ander stelletje met van die zwoele lippen. Zij kussen elkaar de hele dag. Iedere dag maar weer. Ik laat ze begaan want zoenen is gewoon heel erg fijn. En iedere dag zoenen is een heel eenvoudig ritueel maar geeft bijzonder veel plezier. Probeer het maar.

Die verkering ligt niet op het kleedje. Misschien was de verkering toe aan een nieuwe partner en staan die nu ergens met elkaar te zoenen. Het kan ook zijn dat hij al meegenomen is door een andere kleedjesmarktbezoeker. Misschien ligt hij ziek in bed, geveld door een koortslip, of is hij achter een kast gevallen en ligt nu op een bedje van stofvlokken.

Zij staat daar te wachten op het kleedje. De ogen gebruikt ze om zo patent mogelijk voor de dag te komen, om iemand te verleiden. Zij zoent altijd met in haar hand een mandje. Dat geeft niets. Ik heb weleens gezoend met een taartvorm, kaplaarzen en een plastic zak in mijn handen. Dat ging best. Het meeste werk gebeurt tenslotte niet in de buurt van je handen, al zoenende ligt de nadruk op de mond en eromheen.

Op het kleedje zie ik een treurig meisje met haar koffertje, helemaal alleen. Voor mij gevoel loopt ze overal net te laat achteraan. Ook in het rariteitenkabinet  komt ze te laat om nog te kunnen zoenen met iemand van dat andere stel. Staat ze daar ook weer te staan. Kijkt wel en doet wel haar best. Maar toch doet ze niet mee. Ze gluurt naar het paar. Ze blijft er maar cirkeltjes omheen lopen. Er is echter geen ingang, ze vormen een eenheid.

Het beteuterde vrouwtje. Ik weet ook niet of ik nog geluk in haar leven kan brengen. Ik zal het proberen. Ik zet haar steeds dicht bij het andere stel. Ik hoop op een reactie. Irritatie of interesse, het maakt niet uit.

Misschien laat ze dan op een gegeven moment het koffertje los. En voltrekt er zich op mijn kastje een klein wonder, met niets meer in de handen. Zo zie je maar: Al zoenende leer je de handen te lossen.

Het stelletje kunt u vinden onder de datum 16 november 2011. Kijk hiervoor onder de knop seizoen 1 in de menubalk.

Schrijf een reactie

*