Gevonden liefdesregels

Gevonden liefdesregelsHet briefje Allerliefste heb ik jaren geleden op straat gevonden. Volgens mij geschreven door een frisse vrouwelijke tiener met een eerste prille verkerings-ervaring. Vanwege de hartjes en het stomme schoolwerk. Zie ook het met zorg geknipte randje eromheen. Netjes geschreven, keurig constant. Goed haar best gedaan, ik kan niet anders zeggen.

Ach, het wil blijkbaar niet zo lukken met de verkering en zij voelt zich er ellendig door.

Het andere briefje vond ik tijdens Sinterklaas vorig jaar bij de Hema. Met mijn armen vol lekkers liep ik naar de kassa. Terwijl ik alles op de toonbank uitspreidde viel mijn oog op het briefje, voor de balie op de grond. Netjes uitgeknipt en een gaatje van een punaise aan de rechterkant.

Ik vind het een mooi fragment uit een anoniem liefdesleven. Het heeft iets tragisch en iets moois. Mooi vanwege het feit dat ze elkaar begrijpen, geen woorden nodig hebben. Tragisch, omdat het blijkbaar altijd zo gaat en het niet nodig lijkt te zijn om iets tegen de ander te zeggen. Hoe stil zal dat dan zijn?

Misschien zijn dit regels uit een gedicht, ik weet het niet. Maar iemand schreef ze dan toch over en prikte ze aan de muur.

Het boekje Op de bruiloft is één van de allereerst dingen die ik zelf als verzamelaar vond. Het ontroerde mij vanwege de liefde en de teksten die er in staan. Al meer dan 30 jaar in mijn bezit. Het staat aan de basis van mijn Rariteitenkabinet. Gevonden in een boek antiquariaat, wij woonden er toen naast. In de entree van het pand stond een kast met boeken, van 50 cent tot 5 gulden per stuk. Ik heb heel wat uren voor die kast gestaan en tussen de boeken gezocht en gevonden.

De winkel was donker, propvol, de wanden van onder tot boven met boeken. Er klonk klassieke muziek uit een fonograaf, zo’n pick-up met die toeter eraan. Een mevrouw zat helemaal achter in de winkel aan een tafel, met een tapijt als tafelkleed. Lekker sigaretjes te draaien, al heb ik dat er misschien zelf wel in de loop van de tijd bij bedacht. Ze droeg het grijze dikke haar in een rommelige knot. Ik kan mij niet herinneren daar ooit een vrouwelijke klant te hebben gezien. Het waren altijd een soort nerd-intellectuele mannen, een soort vreemde professoren, met lange jassen en aktetassen. Wie weet was er wel iets heel anders gaande, al had ik daar natuurlijk toen nog geen idee van.

De winkeldame was altijd een beetje knorrig.  Ik vond afrekenen bij haar altijd een ongemakkelijke worsteling. Ze had misschien wel net pech in de liefde, toentertijd, wie zal het weten? En was één van die professoren haar ex en kwam stalken.

Mijn boekje Op de bruiloft, Luimige voordrachten voor één of meer personen is behoorlijk versleten zoals u ziet. De kaft is helemaal los van de rest van het boekje. De kaft is beschadigd. Hierdoor weet ik niet precies wanneer dit boekje is uitgegeven. Ik heb een lijntje uitgezet, voor meer informatie. Tot die tijd moeten we het doen met het boekje zelf.

Het is een bron van inspiratie, de liefde. Het is een fascinerende gepassioneerde bezigheid van ons mensen, anders kun je het beter laten. Ongeïnspireerde liefde is toch immers helemaal zinloos? Ik vind graag liefdesregels. Laat u er binnenkort weer eentje vallen bij de Hema?

Schrijf een reactie

*