Gek van Tasjes

Tasjes gevonden in Rommeldam

Mevrouw R. komt graag bij de mensen thuis. Even kijken wat u zoal in huis heeft. Het is wat brutaal, dat weet ik best, maar het hoort gewoon bij mijn werk.

Soms gaat het anders: mensen geven hun spullen weg voor een liefdadigheidsdoel. Er is een inzameling waar mensen hun inboedel of een gedeelte hiervan kunnen inleveren. Dan komt er een markt waar men alle ingeleverde spullen gaat proberen te verkopen. Hoe beter de omzet hoe hoger het bedrag voor het goede doel. Het is dus zaak als bezoeker goed te rommelen door de inboedel om iets van je gading te vinden en zo te helpen de omzet te verhogen.

Hele inboedels worden op straat gezet. Omdat de nieuwste verkering zich niet kan vinden in het toch wel wat karig overgebleven interieurtje. Mensen stoppen ermee of gaan naar een andere, kleinere woning. Er zijn genoeg argumenten om de inboedel ergens te deponeren.

Dan kom ik dus niet bij de mensen thuis maar ga gewoon in een zaaltje of in de open lucht de boel eens kritisch bekijken. Wanneer er iets tevoorschijn komt dat mij raakt sla ik mijn slag.

De plekken waar mensen maar één keer per jaar aan liefdadigheid doen zijn mij het allerliefst. Daar gebeurt het pas echt, dat is overduidelijk.

Zo kom ik al minstens 30 jaar op Rommeldam. Een rommelmarkt georganiseerd door een kerk. Pas wanneer de kerkklokken luiden mag iedereen het veld op. Daarvoor wacht je netjes op je beurt aan het hek bij een streng kijkende pensionado, herkenbaar aan een sticker op z’n jasje.

Verkopers op Rommeldam zijn allemaal vrijwilligers. In al die jaren is er geen enkele frisse tiener toegetreden tot het vrijwilligerscorps. Je ziet sommige verkopers gewoon ieder jaar weer. Fit of minder fit, hoe is het mogelijk? Hoe moet het verder met Rommeldam wanneer deze lichting – toch al enigszins op leeftijd zijnde – vrijwilligers het niet meer kan? Ik maak me nu al ernstig zorgen. Wie een goed plan heeft moet het direct bij mij melden. Rommeldam mag niet verloren gaan.

Per vrijwilliger betaal je verschillende prijzen voor hetzelfde artikel. Soms betaal je voor twee artikelen bij een verkoper minder dan voor één artikel bij een andere verkoper. Maar dat hoort er allemaal bij. Dat is nu een beleving. De belevenis van Rommeldam.
Ook ruikt het naar gebakken oliebollen, bakt de plaatselijke slager op hetzelfde moment een hamburger op de barbecue en is er een spreekstalmeester voor omroepsituaties.
U begrijpt: heerlijke Hollandsche folklore zonder frivole fratsen.

Faillissementen van winkels vliegen ons tegenwoordig om de oren. De specialisten gebruiken als sleutelwoord: belevenis. Een winkel moet een belevenis worden ten opzichte van de concurrent, de webwinkel. Hier mijn tip: laat het personeel zelf de prijzen verzinnen en elkaar ook vooral tegenspreken. Net als bij Rommeldam. Dat is een ware belevenis. Zo trek je pas volle winkels.

Op Rommeldam zijn alle inboedels per rubriek gesorteerd. Overzichtelijk en praktisch. Zo vond ik in die dertig jaar al vaak mooie tassen. Het meisjeshart van Mevrouw R. gaat al heel lang sneller kloppen van mooie tasjes. Steeds zijn het pareltjes die ik naar boven vis. Ik hoef maar met mijn arm naar beneden te hengelen en hup, daar komt er weer een. De hele kraam kraait van plezier en deelt mee in de feestvreugde.

Tassen met borduur, plissé stof, een prachtig filigrain knopje op de sluiting, met bloemenprint of met brokaat. Tasjes met een aansteker aan een lijntje, net als een hondje. Behoorlijk tuttig maar toch onweerstaanbaar. Ik zal het kort en zakelijk houden: tassen zijn gewoon fascinerend en verleidelijk.

Rommeldam is trouwens ook een fictieve plaatsnaam uit de strip Tom Poes van Marten Toonder.

En ieder jaar sta ik weer voor die kraam. Met een naar beneden bungelende arm, lachend naar de tassen-cheffin. Even zwaaien is altijd leuk en kost geen geld. Onvergetelijke woorden van mijn oma.

Voor een kijkje bij de mensen thuis verzin ik dan gewoon een stevige list. Net als Tom Poes.

Schrijf een reactie

*