Een sexy melodrama

Een filmposter. Met daarop een vrouw. Grof geschilderd en duidelijke penseelstreken. Het lijkt snel op het doek gezet. Sterke contrasten met lichte en donkere vlakken.

Dik blond haar en blauwe ogen. De vinger in de mond. Ze kijkt ergens naar. Wij zien het niet. Het lijkt alsof ze op bed ligt. Misschien is ze achtergebleven en waren ze net nog samen. Ze volgt de ander met de ogen of kijkt bedachtzaam wat voor zich uit. Het portret is broeierig en koel tegelijk. Onschuldig en zelfbewust. Wat zou ze denken? Waarom blijft ze liggen en lijkt ze zo in gedachten verzonken?

Jaren geleden vond ik een stapeltje filmposters. Gek genoeg hebben ze nooit ergens in een huis aan de wand gehangen. Ze zaten opgeborgen tussen tekeningen. Soms kwam ik ze dan weer tegen, als ik in mijn tekenmap rommelde. Zo ook nu. Ik zocht wat anders en toen vond dit. Dat is een cadeautje.

Rechtsonder staat de naam RAY. Dat is een verwijzing naar de Belgische Raymond Elseviers ( 1914- 1999) Hij verdiende zijn boterham als filmaffiche kunstenaar. Onder de naam RAY had hij in Brussel een studio. Vanuit de studio werden ook de calico’s gemaakt. Dat zijn die grote panelen die vroeger aan de bioscoop hingen. Waarmee zo duidelijk werd dat film echt iets doet met je verbeelding. Ik vind het dramatisch en jammer dat deze vorm van reclame er niet meer is.

RAY stond bekend als een zeer talentvol affichemaker. Hij kon goed de sfeer en essentie van de film overbrengen in zijn geschilderde werkstukken. Tussen begin ’60 en begin ’80 heeft hij 225 posters ontworpen.

Het leuke aan de geschilderde filmposter is dat ze allemaal een beetje camp of kitsch zijn. Het is een voorstelling die we direct moeten kunnen begrijpen als toeschouwer. Meteen de sfeer aanvoelen. Het zijn scène’s. En hierdoor zijn ze verhalend. Wat zou ik graag even in de studio een kijkje willen nemen, bij meneer Raymond Elseviers. Gewoon even meekijken en ondertussen geeft hij mij een schilderlesje.

Ook dit is handwerk waar we afscheid van hebben genomen. En toen kwam het digitale tijdperk.

Overal dezelfde poster. En iedere vrouw flink gladgestreken en bijgeschaafd met Photoshop. Raymond en zijn collega’s in de studio schilderden de vrouwen zoals zij ze tegenkwamen in de film of hoe ze ervan hielden. Want iedere schilder maakte tenslotte toch zijn eigen verbeelding. Dus een ruim aanbod van verschillende vrouwen. Met echte lebbertjes en rolletjes. Zie hier een prachtige illustratie van de macht van de media.

De poster is van de film Le Démon des Femmes of The legend of Lylah Clare. Met Kim Novak en Peter Finch.

Een productie van Metro-Goldwyn-Mayer. Een romantisch sexy melodrama. Mocht ik dan toch last hebben van melodrama in mijn leven, dan maar het liefst een romantisch en sexy.

Deze film was een comeback voor Kim Novak en kwam uit in 1968. De recensies waren overwegend negatief. Trash. Een dikke flop, deze film.
De film gaat over illusie en werkelijkheid. Het is een rare mix van horror, roddels, seks en melodrama.

Wat dat betreft is het net het leven van alledag.

Schrijf een reactie

*