De touwtjes in handen

TrekpopjeTwee mooie balletbeentjes. In rust hangend, ergens tussen de eerste en tweede positie. De voeten in zwarte ballerina’s. De ene ballerina, het schoeisel, hangt een beetje scheef aan de voet. Het elastiek is waar­schijnlijk gaan lubberen waardoor deze niet meer zo goed op z’n plek blijft zitten.

Een witte maillot zonder ribbels of kabels, lekker glad en strak om de kuitjes. Balletkuitjes natuurlijk: rond en vol. Type ballonkuit, ook goed.

De maillot blijkt een skinny suit te zijn. Zo’n strak pak, een soort tweede huid.  Waar het hele lichaam in past. Zichtbaar onder de jurk en bij de armen.
Daar overheen een rood jurkje. Een wit schortje over de rok, met rode stippen. Aan het bovenlijf een gestreept zwart-rood  spencertje en een witte bloes eronder. Alles lijkt iets te klein, alsof het kind eruit gegroeid is. Het arme ding.

Op haar hoofd een jachtgroene Tiroler TrachtenHut. Daaronder twee vlechten, langs de oren weer omhoog gehaald en met een clip vastgezet. Vrolijk geelblond strohaar.

Het eigenzinnige karakter van dit popje zit in de stijfheid van haar lichaam. Heel radicaal schieten haar armen en benen omhoog wanneer je aan het touwtje trekt. Gewoon recht omhoog: hopsa, floep, tjukle.
Weinig gracieus ballet blijft over, of het moet een zaal vol onhandige kleuters zijn die in hun rosé pakjes iets ondernemen wat men kleuterballet noemt. Ze hebben echter wel veel pret en dat is uiteindelijk belangrijker.

Alle andere trekpopjes hebben extra scharnierpunten bij de knieën en ellebogen. Hierdoor hebben zij meer schwung, bijna funky. Bij mij thuis hebben alle trekpopjes een Tireliereloler kostuum. Veel rood, groen en wit. Schortjes met ingesnoerde lijfjes en witte bloesjes met randjes kant, frivool rond het decolleté. Mannen dragen korte broeken met kousen en tuigriemen op de borst.

Een veel voorkomend type trekpopje lijkt op Pinokkio. Ik ben dol op Pinokkio. Het wereldberoemde verhaal van Carlo Collodi. Een mooi verhaal, een soort oerverhaal. Ik vind Pinokkio vooral erg lief, juist met zijn gebreken.

Soms zie ik ineens een neus groeien. Als ik goed kijk bijvoorbeeld op kantoor, in de supermarkt, op school, op de tv of bij de tandarts. En geloof maar niet dat ik iedereen waar de neus van groeit net zo lief vind als die zoete Pinokkio. Echt niet hoor.

Dan denk ik aan mijn trekpoppetjes en probeer mij voor te stellen wat gebeuren gaat wanneer ik die touwtjes in handen heb. En dat dan met een klein vals rukje laten weten aan de eigenaar van de gegroeide neus.

Schrijf een reactie

*