De moeder van de Finse muziekmannen

Folklore popjeEen gestippelde hoofddoek. Polkadot gaat immers nooit verloren. Strak getrokken langs het hoofd waardoor de twee blozende wangen de krenten in de pap van het gezicht worden. Twee grote polkadots van wangen: romig, dik en rood.

Een lange feestjurk met witte pofmouwen. Aan de voorkant van de jurk een baan met een rood wit ruitpatroon, opgebouwd uit alweer stippels. Misschien is het gesmockt, wie zal het zeggen? Ook op de mouwen zitten twee decoratiebanden van dit patroon.
Onder aan de jurk een aantal bloemmotieven, langs de rand van het voorpand. De hele jurk is afgezet met een stippelrand, in wit accent.

Dit poppetje is gemaakt van een kunststof. Als je er op tikt lijkt het echter porselein. Het hoofd kan er af. De strik onder de kin is de grens van de bovenhelft. Geen idee waarom het hoofd er af kan. Er zit geen bodem in het popje.

Ik vind haar fraai folkloristisch. Ik geef haar Scandinavische roots of iets Baltisch. Altijd als ik haar zie moet ik denken aan Finland. Ooit kwam ik in contact met een Finse muziekgroep. Zij trokken door Europa. Nimmer zag ik een auto als deze: matzwart, ruig en groot. Als een roofdier sluipend met de buik op de grond cruisden deze jongens door het landschap. In een waanzinnig imponerende slee. Die Finse muziekmannen maakten ook een onuitwisbare indruk op mij. Ik keek mijn ogen uit. Daar is mijn voorliefde voor oude auto’s met hardtops ontstaan. Maar dat is nu niet relevant.

Een hand in de zij. Aan de andere kant heeft zij haar hand omhoog en maakt zij een vuist. Een teken van kracht, een teken om te laten zien dat je ondanks woede of teleurstelling je niet op je kop laat zitten. Een gebalde vuist toont trots. Het gaat over daadkracht. De gebalde vuist komt ook voor in de politiek. De gebalde vuist is kortom een sterk staaltje communicatie.

Je kunt ook anders naar het poppetje kijken. Die gebalde vuist is gewoon een zwaaiend handje. Als symbool van moederliefde. Altijd zwaait zij haar geliefden na. Altijd zal ze er weer zijn voor haar kinderen. De moeder van de Finse muziekmannen zwaait haar kinderen uit. Ze roept haar jongens nog iets na, maar de zwarte ruige bolide maakt te veel herrie. Ze horen het niet.
Heel even vouwt zij teleurgesteld haar hand tot vuist. Daarna zwaait ze weer liefdevol verder.

Schrijf een reactie

*