Flaconsoldaat

Portret flaconsoldaat Lippischer SchützeEen drankfles in de vorm van een soldaat in Lippischer Schütze uniform uit 1815. De inhoud is weg, lang geleden opgedronken ergens in Lippe. Deze specifieke glimlach van de soldaat is een spelling van het lot. De kwast met rode verf kwam net iets teveel naar rechts uit. Waardoor deze scheve glimlach twijfel of misschien zelfs ironie waard is. Dat komt mij toevallig voor dit stukje lekker uit. Lang verhaal kort: door de flessenchef afgekeurde flacon, de mondenschilder nam hem zelf maar mee. ’s Avonds zwalkend door Lippe roepend naar passanten: ik zoek iemand om iets moois mee te delen.

Je hebt van die weken. Dan trekt een parade van vreemde kostgangers aan je voorbij, enkel en alleen bijeengebracht door het lot. Ik zat onlangs in zo’n doorlopende voorstelling.
Iedereen die ik trof had een eigen doel om voor te vechten. Een prima basishouding, al wordt het lastig als die doelen van elkaar afwijken. Sommigen hadden een boek goed gelezen en dachten dat overtuigend te kunnen verwoorden aan een zaaltje publiek. Toch ging er iets mis. De inhoud ging volledig aan mij voorbij, ik werd getroffen door de vorm. Wat dreef dit mens om op het podium te klimmen? Waar ontstond de diepe drang om anderen te inspireren en dit op een podium te willen reclameren? Wat wordt er eigenlijk bedoeld met anderen inspireren? Welk gedrag hoop je dat die ander dan vertoont? Het was niet de monoloog van meneer maar de verwondering over zijn gedrag die mij inspireerde.

Sommige mensen op een podium die een boek goed hebben gelezen denken de wijsheid in pacht te hebben. Ze slaan ons om de oren met citaten van grootheden in de hoop iets van dat succes te kunnen afroepen over zichzelf. Of ze maken grapjes die om te huilen zijn. En vertellen verhalen waar geen lijn in valt te ontdekken. Waarom laten zij hun twijfels niet zien?
Op een podium staan en een zaal goed kunnen onderhouden is een vak, en dat is niet voor iedereen weggelegd. Sommigen mensen verdienen bakken met geld door op een podium te staan nadat ze boeken goed hebben gelezen. Want geïnspireerd worden daar hebben we schijnbaar veel geld voor over. Maar hoe kan iets inspirerend zijn als iedereen dezelfde boeken leest?

Een ander wat luidruchtig gezelschap bestond uit vormgevers die zich professioneel bezighouden met het hogere commerciële segment. Ik trof ze in een sjieke locatie en zocht tevergeefs naar verfijning en stijl. Wel waren er hysterische dierenprintjes, geblondeerde toefjes pluizig haar en kleurrijke make-upjes die hun oorsprong vonden in de jaren tachtig. Er werden lelijke woorden gesproken, met monden vol gretig gegraaide hapjes van de catering. Verwonderd keek ik toe en vreesde dat dit stel nooit zou kunnen floreren in dat hogere segment.

Of wat te denken van die vijftigjarige nestblijver? Ik ontmoette hem, samen met zijn moeder, in een artistieke omgeving. Heel graag ontvouwde de nestblijver wat hij allemaal wist. Feitelijke kennis op de toon van een professor. Ik knikte vriendelijk want ik was tenslotte ingehuurd om vriendelijk te zijn. Maar ik vond hem ook aandoenlijk door zijn kinderlijk enthousiasme en de spencer. En hij ging uiteindelijk toch weer met z’n moeder mee naar huis…
Hoe is de nestblijver nestblijver geworden? En wat denkt moeder als ze zijn jongenskamertje binnenkomt? Heeft hij ooit de liefde gekend? En moeder zal niet het eeuwige leven hebben. Ach…..

Verwondering is een moment van pauze, er is nog geen oordeel en nog geen ingeslagen weg.
Verwondering gaat vooraf aan inspiratie. Inspiratie is als je het weet. Dan schrijf je op wat je zag en zoekt iemand om het mee te delen.