Poedel Suzette met alpino-toef

Suzette de poedel van AvonZie hier Suzette een poedel als parfum-flacon, uit de collectie van Avon. Voorpootjes braaf gevouwen voor de borst. Voor wie dat niet weet: Avon is een Amerikaans cosmeticamerk en werkt sinds jaar en dag met consulentes. Het merk bestaat al ruim 130 jaar. De oprichter D. H. McConnell, een Ierse immigrant, wilde vrouwen door ze als consulenten te laten werken economische onafhankelijkheid bieden. Revolutionair in 1886, om als vrouw vanuit huis cosmetica te verkopen aan je kennissen en buren. En dan te bedenken dat in 2017 economische onafhankelijkheid nog steeds niet gender-neutraal is.

De consulentes van Avon komen gezellig bij de mensen thuis. Dat doe ik ook graag, mensen observeren in hun natuurlijke habitat. Maar eindeloos cosmetisch leuteren en een beetje gaan zitten smeren in de beautybusiness, daar voel ik dan weer niks voor.

Toch zat ik ooit bij een meisje thuis aan de keukentafel vol make-up. Iedere dag stond het wichtje twee uur eerder op vanwege haar ochtendritueel. Ik kwam er ook speciaal vroeg voor uit de veren. Vooral gedreven door nieuwsgierigheid, omdat ik zelf een heel andere smeertechniek hanteerde in de ochtend. In die twee uur ging zij aan de slag om een soort geschilderde isoleerlaag van make-up aan te brengen. Ik kreeg ernstig het vermoeden dat het plamuren haar tegen wrede invloeden van buitenaf moest beschermen. Dit terwijl het meisje vrolijk smerend uit een enorm arsenaal aan potjes en flesjes, tegenover mij zat. Het was aandoenlijk om te zien. Ze was behendig, maar dat kan ook niet anders. Iedere dag opnieuw zorgt voor souplesse. Het resultaat werd een ‘millefeuille’ van laagjes crème, kleur, poeder, zalf, likjes en toefjes. Onbewust smeerde ze iedere dag haar naturelle ik dieper weg in de huid. Gewoon ermee stoppen was niet meer mogelijk.

De scene speelde zich af diep in de bossen in Brabant, daar kom ik echt nooit meer. Heel soms denk ik nog wel eens aan dit meisje en vraag mij af hoe het met haar gaat. Ik weet dat we tijdens het maquilleren een gesprek hadden over het naakte gezicht tonen aan toekomstige verkeringen. Het arme kind was er niet rijp voor. Hopelijk durft ze nu wel poedelnaakt met een frisse verkering in haar gladgestreken bedje te liggen.

Het is lang geleden, jaren tachtig. Volgens mij konden we er toen collectief wel wat van, van smeren bedoel ik. Je ziet ze nog wel eens lopen, die oude jaren tachtig-meisjes, die zijn blijven hangen in hun op jonge leeftijd aangeleerde smeertechniek.

Terug naar Suzette, onze poedel. Dit flesje werd verkocht rond de jaren zestig van de vorige eeuw. Heel toevallig waren poedels net niet aan te slepen. Kijk maar hier op dit pinterest-moodboard. Als broches, op kleding en in armen van glamoureuze filmsterren, op behang, op tasjes, bij Barbie, op tv, in tijdschriften. Iedereen een poedelminnaar. De poedel werd een mode-object met outfits passend of contrasterend bij het pakje van het baasje.

Er is iets geks aan de hand met de poedel. Het zijn rare jongens, een beetje fout. Ze hebben iets volks en hysterisch aan hun kont hangen. Die grote koningspoedels zijn net genetisch gemanipuleerde beesten. Ze lijken wel nep. Hooghartig lopen ze rond op hoge poten, een beetje uit proportie. Tekenfilm-personages die in de echte wereld zijn terechtgekomen. En dan dat rare kapsel, die maffe haardracht met die bollen. Of zoals bij Suzette een rare alpino-toef bovenop het hoofd. Allemaal de schuld van het baasje. Wat mij betreft mogen soortgenoten alleen soortgenoten verfraaien. Dus hup, aan de slag als Avon consulente. Lekker cosmetisch adviseren en beginnen met kennissen en buren!

Schrijf een reactie

*